Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 31 lipca 2014 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567, dalej także: "ustawa"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy [...] z dnia 30 czerwca 2014 r., znak: [...], odmawiającą przyznania D. S. zasiłku dla opiekuna.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że przyczyną odmowy przyznania wnioskodawczyni zasiłku dla opiekuna w związku z koniecznością sprawowania opieki nad bratem W. S. jest to, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 4 kwietnia 2013 r., nr [...], przyznająca jej świadczenie pielęgnacyjne nie wygasła z mocy prawa w dniu 1 lipca 2013 r., a zatem nie została spełniona przesłanka określona w art. 2 ust. 1 ustawy.
W skardze na powyższą decyzję D. S. zażądała jej uchylenia i podniosła, że kalectwo brata trwa nadal, a stan jego zdrowia pogarsza się. Podkreśliła, że miała przyznane świadczenie pielęgnacyjne do 31 marca 2013 r., która to data był ustalony zgodnie z wyrokiem sądu powszechnego. Po tej dacie nie składała już kolejnego wniosku o przyznanie świadczenia, choć na podstawie orzeczenia lekarskiego z dnia 15 kwietnia 2013 r. brat ponownie uzyskał rentę rolniczą wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym, przyznane okresowo do 30 kwietnia 2016 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W sprawie jest bezspornym, że skarżąca miała przyznane świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką na bratem W. S. na okres od 1 kwietnia 2012 r. do 31 marca 2013 r.
Nie budzi więc wątpliwości, że decyzja o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie wygasła z mocy prawa z dniem 30 czerwca 2013 r. na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548), lecz prawo do tego świadczenia ustało na skutek upływu okresu, na jaki decyzja ta została wydana.
Z dniem 15 maja 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, realizująca wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2013 r., K 27/13 (OTK-A 2014, z. 9, poz. 134). W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując, że dokonane na mocy kwestionowanych przepisów, pozbawienie części osób opiekujących się niepełnosprawnym członkiem rodziny świadczenia pielęgnacyjnego naruszało standardy demokratycznego państwa prawnego.
W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw z dniem 1 lipca 2013 r.
Z powyższego wynika, że jeśli osobie uprawnionej do świadczenia pielęgnacyjnego decyzja nie wygasła z mocy prawa z dniem 1 lipca 2013 r., tak jak miało to miejsce w przypadku skarżącej, to osoba ta nie jest uprawniona do zasiłku dla opiekuna.
Organy słusznie zatem odmówiły przyznania skarżącej zasiłku dla opiekuna i prawidłowo uzasadniły swoje stanowisko.
Z tych względów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).