Uzasadnienie
Stosownie do art. 194 § 1 pkt od 1 do 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tego unormowania. Zgodnie zaś z art. 173 § 1 p.p.s.a. środkiem odwoławczym wnoszonym od postanowień kończących postępowanie w sprawie jest skarga kasacyjna. Działający w imieniu skarżących radca prawny wniósł od wydanego w sprawie niniejszej postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 marca 2009 r. odrzucającego skargę zażalenie. Postanowienie odrzucające skargę jest postanowieniem kończącym postępowanie a wiec stosownie do unormowania art. 173 § 1 p.p.s.a. przysługującym od niego środkiem odwoławczym jest skarga kasacyjna.
Wniesienie przez skarżących działających przez radcę prawnego zażalenia, a nie, jak należało skargi kasacyjnej, nie może być potraktowane jako mylne oznaczenie środka odwoławczego (por. postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 26 sierpnia 1998 r., sygn. akt II CZ 71/98 – LexPolonica nr 332533).
Z tych względów, działając na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., wniesione zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić.