Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 5 października 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 927/16

Uzasadnienie

Gmina [...] reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wyznaczenia Burmistrza Miasta P. jako organ właściwy do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie chlewni rozrodu z odchowalnią prosiąt w miejscowości S. W.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r., mającym zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658) - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

1. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
2. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
3. 4) inne niż określone w pkt 1- 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
4. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
5. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
6. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
7. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
8. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, iż przedmiotem skargi mogą być postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty, zatem (a contrario) skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

W niniejszej sprawie skarga dotyczyła orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanego na podstawie art. 26 § 2 K.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 stawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 35 ze m.) przedmiocie wyznaczenia innego organu do załatwienia wniosku z w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.

Wskazać należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 26 § 2 k.p.a. o wyznaczeniu przez organ wyższego stopnia do załatwienia sprawy innego podległego mu organu, nie jest żadnym z postanowień, o którym mowa w treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Wynika z tego, że nie przysługuje od niego zażalenie, a także jako rozstrzygnięcie incydentalne wydawane w toku innego postępowania zmierzającego do rozstrzygnięcia wniosku strony, nie kończy postępowania w sprawie, jak i nie rozstrzyga jej co do istoty (por. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn.. akt II OSK 1900/09, LEX nr 582861).

Wyznaczenie innego organu do załatwienia sprawy uregulowane zostało zatem w art. 26 § 2 i 3 k.p.a., który to przepis upoważnia organ wyższego stopnia do wyznaczenia, do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ, w miejsce organu wyłączonego. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia powinien to uczynić, a zarówno w doktrynie, jak i judykaturze przyjęto, że właściwy organ administracyjny wydaje w tym zakresie postanowienie. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnej kwestii wynikłej w toku postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie. Dlatego też na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy nie przysługuje zażalenie.

Wskazać jedynie należy, iż takie postanowienie może być kontrolowane jedynie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ wyznaczony do rozpoznania sprawy.

Skarga w niniejszej sprawie jest więc niedopuszczalna, a zatem podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zwrot uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi uzasadniał art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.