Uzasadnienie
Strona skarżąca, w zakreślonym w wezwaniu terminie (data stempla pocztowego), wniosła na urzędowym formularzu druk PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z dochodów osiąganych z prowadzonej działalności gospodarczej wynoszących [...] złotych miesięcznie. Miesięczny koszt prowadzenia tej działalności wynosi [...] złotych. Pozostałe po poniesieniu kosztów działalności gospodarczej środki finansowe strona skarżąca przeznacza na pokrycie kosztów utrzymania koniecznego.
Strona skarżąca wezwana do złożenia dodatkowych oświadczeń i nadesłania dokumentów źródłowych w piśmie z dnia 28 stycznia 2013 r. oświadczyła, że stałe miesięczne koszty utrzymania jej gospodarstwa domowego wynoszą [...] złotych netto. W piśmie z dnia 5 marca 2013 r. oświadczyła, że mieszka w domu brata o powierzchni [...] m2, którego ponosi połowę kosztów utrzymania. W piśmie tym strona skarżąca oświadczył również, że działalność gospodarczą w początkowym okresie finansowała ze środków pochodzących z programu "Sukces w twoich rękach." Obecnie działalność gospodarcza finansowana jest z pomocy finansowe udzielanej stronie skarżącej przez jej ojca. Strona skarżąca nadesłała dokumenty źródłowe poświadczające jej sytuację finansową.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść opłat sądowych w ich pełnej wysokości bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego. Opłaty te wynoszą bowiem od 1.500,00 złotych (§1 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.) należnych tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi poprzez kwotę 750 złotych (§3 w zw. z § 1 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należną tytułem ewentualnej skargi kasacyjnej do kwoty każdorazowo nie przekraczającej 100 złotych (§2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych – DZ.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2192).
Dochody strony skarżącej są zaś w całości pochłaniane przez koszty utrzymania koniecznego oraz koszty prowadzonej działalności gospodarczej. Przy czym strona skarżąca osiąga jednak stała dochody oraz może liczyć na pomoc finansową ojca, którą to, biorąc pod uwagę wysokość dochodów strony skarżącej oraz wysokość jej wydatków uznać należy za znaczną. Strona skarżąca ma obowiązek ponosić koszty sądowe w zakresie wykraczającym ponad granice kosztów utrzymania koniecznego (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 220/11 – Lex nr 948886). Skoro zatem strona skarżąca ma możliwość pozyskania prócz dochodów własnych znacznych środków finansowych od ojca i ma obowiązek ponosić koszty sądowe nie można przyjąć aby nie mogła ona ponosić choć części opłat sądowych.
Mając na uwadze wysokość dochodów własnych strony skarżącej oraz wysokość uzyskiwanej pomocy od ojca stwierdzić należy, że pozyskanie przez stronę skarżącą środków finansowych każdorazowo nie przekraczających 200 złotych nastąpi bez uszczerbku dla kosztów utrzymania koniecznego. Strona skarżąca może zatem ponosić każdą opłatę sądową w kwocie nie przekraczającej 200 złotych.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.