Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2005r., znak: [...] wydanym na podstawie art.138§1pkt.1 kpa w zw. z art. 18, art.23§2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002r., Nr 110, poz.968 ze zm.) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika M.G. utrzymał mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005r., znak: [...] nakładające na M.G. grzywnę w wysokości 5000zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] lipca 2005r., znak: [...].
M.G. jest współwłaścicielką budynku przy ul. [...] i w tytule wykonawczym z dnia [...]lipca 2005r. wraz z innymi współwłaścicielami została zobowiązana do wykonania włazów na dach, ław oraz trepów kominiarskich w tym budynku.
Reprezentujący ją pełnomocnik zarzucił w zażaleniu niewykonalność nałożonego na skarżącą obowiązku, wynikającą z trwającego między współwłaścicielami konfliktu.
Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji zażalenia i stwierdził, że niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, iż istnieją niezależne od zobowiązanego, trwałe przyczyny, o charakterze prawnym lub faktycznym, które uniemożliwiają wykonanie obowiązku, a w niniejszej sprawie takie okoliczności nie zachodzą. Poza tym zdaniem organu, okoliczność, iż skarżąca jest właścicielką wyodrębnionego lokalu nie ma znaczenia w sprawie, bowiem obowiązkiem wszystkich współwłaścicieli w równym stopniu jest utrzymanie w należytym stanie części wspólnych budynku, niezależnie od tego czy posiadają oni wyodrębnione lokale czy też nie.
Skargę do sądu administracyjnego wniósł reprezentujący M.G. adwokat R.C. domagając się uchylenia powyższego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Skarżący zgadzając się ze stanowiskiem organu, iż przepisy nie różnicują - ze względu na odrębną własność lokali - obowiązku utrzymywania części wspólnych budynku w należytym stanie, ponownie zarzucił, że nałożone obowiązki w stosunku do skarżącej nie są wykonalne z przyczyn faktycznych, gdyż jest ona właścicielką wyodrębnionego lokalu nr [...] położnego na parterze, zaś wykonanie włazów na dach, ław i trepów kominiarskich jest możliwe tylko z wyodrębnionych lokali nr [...],[...],[...] i [...], które znajdują się na ostatnim piętrze i są w wyłącznym użytku ich właścicieli, z którymi skarżąca pozostaje w konflikcie.
Ponadto zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie przeprowadziły oględzin przedmiotowego budynku, co było- zdaniem skarżącego- niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem.
Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.
Decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2001r. znak: [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta, nakazał E. i A. małż. F., Z.T., M.G., W.G., W. i E. małż. W., A.D., B. i M. małż. M. oraz W.D., będącym współwłaścicielami budynku mieszkalnego przy ul. [...] wykonać włazy na dach przedmiotowego budynku w ilości i usytuowaniu zgodnym z projektem technicznym, będącym załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 1993r., znak:[...] oraz wykonać ławy i trepy kominiarskie przy każdym trzonie kominowym w terminie do dnia 15 grudnia 2001r.
Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem skarżącej, że na każdym etapie postępowania, w tym również w postępowaniu egzekucyjnym należy badać wykonalność decyzji.
Sąd nie podziela natomiast zarzutów skargi, iż powyższa decyzja jest w stosunku do M.G. niewykonalna.
W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33pkt. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991r., Nr 36, poz.161 ze zm.) istnieje wówczas, gdy istnieją niezależne od zobowiązanego, a więc obiektywne przyczyny braku możliwości wykonania obowiązku. (por. System egzekucji administracyjnej, red. J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s.520). Niewykonalność może wynikać z przyczyn faktycznych, w sytuacji, gdy z przyczyn technicznych nie jest możliwe wykonanie nałożonych obowiązków lub prawnych, gdy decyzja sprzeczna jest przepisami. Orzecznictwo przyjmuje przy tym zgodnie, iż względy ekonomiczne i finansowe nie uzasadniają twierdzenia o niewykonalności obowiązku, choćby w znacznym stopniu utrudniały jego wykonanie (zob. wyrok NSA z dnia 10 maja 1984r., II SA 1989/83, ONSA 1984, Nr 1, poz.45; wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1985r., I SA 804/84, ONSA 1984, Nr 2, poz.123) Zdaniem Sądu okoliczność, iż w związku z wyodrębnioną własnością lokali M.G. i wszystkich pozostałych współwłaścicieli zobowiązanych do wykonania przedmiotowych obowiązków, a także istniejącym pomiędzy nimi konfliktem, M.G. nie ma faktycznej i prawnej możliwości wykonania tych obowiązków, bowiem musiałaby to uczynić z lokali pozostałych współwłaścicieli, którzy nie wyrażają na to zgody, zaś wejście w asyście pracowników nadzoru budowlanego byłoby bezprawne, nie usprawiedliwia niewykonania przez nią nałożonych obowiązków. Nie są to bowiem takie przyczyny, które obiektywnie uniemożliwiają jej wykonanie wskazanych czynności.
Z przepisu art. 12ust.3 oraz 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r., Nr 80, poz.903 ze zm.) wynika, że na właścicielach zarówno lokali wyodrębnionych, jak i nie wyodrębnionych ciążą obowiązki związane z utrzymaniem części wspólnych tych lokali w należytym stanie. Jednocześnie z art. 19 cyt. ustawy wynika, że w budynkach, w których liczba wszystkich lokali nie jest większa niż siedem, co ma miejsce w niniejszej sprawie, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego, które to przepisy w szczególności regulują sposób zarządu rzeczą wspólną w razie sporów istniejących pomiędzy współwłaścicielami. Zarząd rzeczą wspólną obejmuje wszelkie czynności faktyczne i prawne, w tym również wykonywanie obowiązków nałożonych decyzją administracyjną.
Z kolei w odniesieniu do budynków, w których lokali jest więcej niż siedem, stosuje się przepisy o zarządzie nieruchomością wspólną, które również regulują sytuacje braku porozumienia pomiędzy współwłaścicielami. (np. art. 13ust.2, zgodnie z którym, na żądanie zarządu właściciel lokalu jest obowiązany zezwalać na wstęp do lokalu, ilekroć jest to niezbędne do przeprowadzenia konserwacji, remontu albo usunięcia awarii w nieruchomości wspólnej, a także w celu wyposażenia budynku, jego części lub innych lokali w dodatkowe instalacje)
Obowiązujące przepisy zapobiegają zatem sytuacjom, w których z powodu braku zgody osób, których wymagane jest współdziałanie, nie można wykonać obowiązków prawnych.
Z tego względu należy uznać, że konflikty pomiędzy zobowiązanymi w tytule wykonawczym współwłaścicielami nie stanowią okoliczności uniemożliwiających wykonanie decyzji administracyjnej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stoi bowiem na stanowisku, iż w przypadku, gdy w tytule wykonawczym jako osoby zobowiązane wymienieni są współwłaściciele, o niewykonalności obowiązku w rozumieniu art. 33 pkt.6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji można mówić tylko wówczas, gdy żadna z osób nie może go wykonać z przyczyn obiektywnych.
Jednocześnie stwierdzić należy, że– wbrew stanowisku skargi- obowiązujące przepisy o postępowaniu egzekucyjnym nie wprowadzają odmiennych zasad prowadzenia egzekucji w sytuacji, gdy zobowiązanych jest łącznie kilka osób. Z tego względu organ egzekucyjny ma prawo prowadzić egzekucję wobec każdej ze współzobowiązanych w tytule wykonawczym osoby, natomiast kwestię ich wzajemnych rozliczeń w związku z wykonaniem przez jedną lub część z nich nałożonego obowiązku regulują właściwe przepisy prawa materialnego.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach powołanej ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991r., Nr 36, poz.161 ze zm.). Stosownie do art. 15 cyt. ustawy organ egzekucyjny wezwał M.G. do wykonania obowiązku określonego powyższą decyzją.
Wobec bezskutecznego upływu 7-dniowego terminu wszczął egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art.26§2ustawy), odpowiadającego wymogom określonym w art. 27 tej ustawy.
Przed wydaniem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny organ na podstawie art.122§1pkt.1i2 doręczył zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny.
Należy przy tym zauważyć, że organ egzekucyjny w rozpatrywanej sprawie należycie objął postępowaniem egzekucyjnym wszystkich współwłaścicieli budynku, na których zostały nałożone ostateczną decyzją PINB z dnia [...] listopada 2001r. obowiązki. Na wszystkich współwłaścicieli nałożono grzywnę w celu przymuszenia w takiej samej wysokości tj. po 5000zł. Wysokość nałożonej grzywny jest przy tym zgodna z przepisami obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, tj. z art. 121§2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002r., Nr 110, poz.968 ze zm.).
Z powyższych względów stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego są zgodne z prawem, a zatem skarga jaka pozbawiona uzasadnionych podstaw prawnych podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)