Uzasadnienie
W dniu 19 grudnia 2011 r. M. N. urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wezwany do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń wykonał wezwanie.
Postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 17 lutego 2012 r. Od tego orzeczenia M. N. w dniu 20 lutego 2012 r. (data nadania) wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej "ppsa.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Skarżący wniósł sprzeciwy od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 lutego 2012 r. zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega ponownej ocenie, tym razem dokonywanej przez sąd.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej strony możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Należy podkreślić, że muszą to być możliwości realne, istniejące w chwili składania wniosku. Ciężar dowodu okoliczności uzasadniających przyznania prawa pomocy spoczywa na stronie wnoszącej o jego przyznanie. Przytoczone we wniosku okoliczności, jak również przedstawione przez nią dokumenty powinny zatem wskazywać na okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy.
Z oświadczeń skarżącego oraz dokumentów dołączonych przez niego do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż zamieszkuje w domu należącym do jego rodziców, jednak nie prowadzi wspólnie z nimi gospodarstwa domowego. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest prowadzona działalność gospodarcza, która za ubiegły rok przyniosła średni miesięczny dochód w kwocie 296 zł. Jak podkreśla skarżący kwota ta jest niewystarczająca na jego utrzymanie.
W ocenie Sądu skarżący wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla niego.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a. i art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.