Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] uchylającą decyzję z dnia [...]. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o numerze ewidencyjnym 46/26 w miejscowości U., Gmina K..
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została na podstawie art. 36 lit. "a" ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Powodem wydania decyzji organu pierwszej instancji był więc sam fakt, iż na podstawie wskazanego przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] wydał decyzję dotyczącą inwestycji realizowanej przez odwołującego się w niniejszej sprawie. Wojewoda podkreślił, iż dla wydania decyzji o uchyleniu pozwolenia na budowę wystarczające jest samo stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji w sprawie istotnych odstępstw na podstawie powołanego przepisu prawa budowlanego.
Zatem, jak podniósł organ drugiej instancji, Starosta nie miał obowiązku, wbrew stanowisku odwołującego się, wyczerpująco omawiać jakie odstępstwa od pozwolenia na budowę zostały dokonane, gdyż odstępstwa te nie stanowiły przedmiotu postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie. Odstępstwa te zostały natomiast wskazane w powołanej wyżej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., którą strona skarżąca otrzymała.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł S. C., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Zdaniem skarżącego uzasadnienia decyzji wydanych przez organy obu instancji są ogólnikowe i nie poparte żadnymi okolicznościami faktycznymi, nie wskazują bowiem na czym miałoby polegać istotne odstąpienie przez skarżącego od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Tym samym, w jego ocenie, organy pierwszej i drugiej instancji naruszyły przepis art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania.
W myśl przepisu art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane (tekst jednolity, obowiązujący od dnia 1 września 2006 r.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy.
Z treści tego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 rodzi po stronie organu, który wydał pozwolenie na budowę, obowiązek uchylenia tego pozwolenia. Możliwość uchylenia pozwolenia na budowę nie jest pozostawiona uznaniu organu administracji. Uchylenie pozwolenia powinno nastąpić bezzwłocznie po tym, jak decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 stanie się ostateczna (wykonalna).
Jest poza sporem, że w sprawie budowy budynku mieszkalnego na działce nr 46/26 w U., prowadzonej na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę, wszczęte zostało przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie w trybie art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy, w związku ze stwierdzeniem wykonywania robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i w przepisach. Jest również okolicznością bezsporną, że w sprawie tej wydane zostało najpierw postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych (k.18 akt administracyjnych), a następnie decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, nakazująca wykonanie czynności doprowadzających budynek do usytuowania na działce tak, by nie przekraczał określonej linii zabudowy oraz nakładająca obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót (k.19 akt administracyjnych).
Decyzja ta nie została zaskarżona do organu drugiej instancji, ani też nie została wzruszona w trybie nadzwyczajnym. Organ architektoniczno-budowlany (starosta) miał zatem obowiązek uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z przepisem art. 36a ust. 2 ustawy, gdy decyzja wydana w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy stała się ostateczna. Organ ten nie miał przy tym obowiązku prowadzenia postępowania w sprawie charakteru i zakresu odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, podstawą uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę jest bowiem fakt wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3, a nie fakt stwierdzenia odstępstw od projektu. Bezpodstawne są więc zarzuty skarżącego dotyczące niewyjaśnienia w rozpoznawanej sprawie, na czym miałyby polegać istotne odstępstwa od projektu. Okoliczność ta była przedmiotem postępowania w sprawie prowadzonej przez organ nadzoru budowlanego.
Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego.
Przepis art. 107 § 1 stanowi, że decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Natomiast przepis art. 107 § 3 wskazuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Decyzje i uzasadnienia decyzji obu instancji odpowiadają wskazanym wyżej wymogom. Wprawdzie uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie jest obszerne, zawiera jednak niezbędne uzasadnienie faktyczne (wskazuje fakty, dające podstawę do zastosowania przepisu art. 36a ust. 2 ustawy) i powołuje wszystkie przepisy mające w sprawie zastosowanie. Uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji jest obszerniejsze, przytacza prawidłowo brzmienie przepisu art. 36a ust.2 ustawy i wyjaśnia w przejrzysty i zrozumiały sposób podstawę prawną decyzji. Jak już wyżej podkreślono ustalenia co do charakteru i rozmiarów odstępstw od projektu budowlanego były przedmiotem odrębnego postępowania, prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, zbędne więc było ich przytaczanie w zaskarżonej decyzji.
Ponadto podkreślić należy, że do organu architektoniczno – budowlanego nie należy ani prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, ani ocena, czy prawidłowo organ nadzoru budowlanego zastosował tryb postępowania określony w przepisach art. 50 – 51 ustawy.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji ustaliły i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.), wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły ten materiał zgodnie z regułami określonymi w art. 80 k.p.a. Prawidłowo również zastosowały przepisy prawa materialnego - art. 36a ust. 2 ustawy. Dodać należy, że dla zastosowania tego przepisu nie ma znaczenia, że skarżący zbył nieruchomość, na której prowadzona jest budowa oraz że nabywcy ubiegali się o przeniesienie pozwolenia na budowę.
W tej sytuacji brak podstaw do uwzględnienia skargi.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)