Uzasadnienie
Skarżący, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie [...]złotych netto. Skarżący jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,5 ha oraz zabudowań gospodarczych i samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2003. Skarżący zgromadził oszczędności w kwocie [...]złotych. Posiada kredyt hipoteczny w kwocie [...]złotych spłacany w miesięcznych ratach po [...] – [...] złotych. Skarżący płaci dobrowolnie alimenty na córkę w kwocie [...]złotych miesięcznie.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W sprawie niniejszej skarżący kwestionuje legalność decyzji dotyczącej ustalenia odpłatności za pobyt w rodzinie zastępczej. Artykuł 239 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. stanowi zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Sprawy dotyczące odpłatności za pobyt w rodzinie zastępczej zaliczają się do tej kategorii spraw.
Zatem skarżący w sprawie niniejszej jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W takiej sytuacji zbędne jest rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Dlatego postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w tym zakresie podlega umorzeniu na podstanie art. 249a p.p.s.a, jak orzeczono w punkcie pierwszym postanowienia.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być więc rozpoznany jak wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przyznawane jest, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego skarżący nie wykazał, że bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie nie jest w stanie ponieść minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego z wyboru. Wynagrodzenie to w niniejszej sprawie wynosi 480 złotych zaś skarżący zgromadził oszczędności w kwocie [...]złotych.
Zatem oszczędności skarżącego w pełni pokryją minimalne koszty ustanowienia adwokata z wyboru. Poniesienie przez skarżącego minimalnego kosztu ustanowienia adwokata z wyboru nie będzie zatem wymagało sięgniecie do bieżących dochodów. Tym samym nie można przyjąć, że poniesienie przez skarżącego minimalnego kosztu ustanowienia adwokata z wyboru odbędzie się kosztem środków finansowych przeznaczanych z bieżących dochodów na wydatki związane z kosztami utrzymania koniecznego. Mając zaś na uwadze to, że po poniesieniu wykazanych kosztów utrzymania koniecznego skarżącemu do dyspozycji pozostanie kwota [...]złotych stwierdzić należy, iż będzie on w stanie ponieść pozostałe, nie wymienione przez niego, koszty utrzymania koniecznego (takie jak koszty wyżywienia, zakupu odzieży, czy środków czystości i higieny osobistej). W takiej sytuacji zasadna jest odmowa przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata, o czym orzeczono w punkcie drugim postanowienia.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.