Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 22/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej nakazania przywrócenia stosunków wodnych.
W piśmie z dnia 6 listopada 2012 r. M. K. wniosła między innymi o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 22/12.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W pierwszym rzędzie wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy II SA/Lu 575/12, M. K. już w dniu 25 czerwca 2012 r. wniosła skargę o wznowienie postępowania w sprawie II SA/Lu 22/12 i sprawa II SA/Lu 575/12 nie jest jeszcze prawomocnie zakończona. Natomiast art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) przewiduje odrzucenie skargi przez sąd, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku. Zgodnie zaś z art. 276 p.p.s.a. do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
Ponadto trzeba podkreślić, że w świetle art. 270 można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu tylko z przyczyn określonych w art. 271-273 tej ustawy.
Stosownie do art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.).
Wznowienia postępowania można żądać również na tej podstawie, że 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;
2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 p.p.s.a.). Przy tym z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.).
Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Przesłanką wznowienia postępowania jest także późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd odrzuca skargę.
Z treści ostatnio powołanego przepisu wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi o wznowienie jest spełnienie łącznie dwóch warunków: wniesienie skargi w terminie i oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Niespełnienie choćby jednego z wymienionych warunków powoduje odrzucenie skargi o wznowienie postępowania.
Taka sytuacja występuje w przypadku wniesionej przez M. K. skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2012 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 22/12. Stwierdzić bowiem należy, że skarga nie opiera się na podstawach wznowienia, o których mowa w powołanych przepisach art. 271-274 p.p.s.a. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pomimo wezwania zarządzeniem z dnia 14 listopada 2012 r. nie wskazała ustawowej podstawy wznowienia. Przeciwnie, pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na skierowane do niego wezwanie w piśmie z dnia 3 grudnia 2012 r. podniósł, że nie występuje żadna z wymienionych enumeratywnie w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstaw wznowienia postępowania w sprawie II SA/Lu 22/12.
Jak wskazano zaś wyżej, nieoparcie skargi o wznowienie postępowania na ustawowej podstawie wznowienia skutkuje odrzuceniem skargi na mocy art. 280 § 1 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł jak w punkcie I postanowienia.
Rozstrzygnięcie z punktu II uzasadniają przepisy art. 250 p.p.s.a. w związku z § 19 pkt 1, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)