Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 lipca 2013 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego we [...] nakazał S. M. wykonanie rozbiórki drewnianej konstrukcji usytuowanej wokół budynku na działce nr [...] w [...], gmina [...]. Decyzję tę doręczona stronie w dniu 22 lipca 2013 r.
Odwołanie S. M., reprezentowanego przez J. B., zostało złożone osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 8 sierpnia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w [...] postanowieniem z dnia 19 września 2013 r., znak [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania złożonego w tej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, że skoro stronie prawidłowo doręczono decyzję organu pierwszej instancji w dniu 8 sierpnia 2013 r., to termin przewidziany w art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "K.p.a.") upłynął w dniu 5 sierpnia 2013 r. Wobec złożenia przez stronę odwołania z 3-dniowym uchybieniem wspomnianego terminu, obowiązkiem organy odwoławczego była stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, stosownie do art. 134 K.p.a.
Skargę do Sądu na wskazane postanowienie złożył S. M., wskazując, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało spowodowane nieumyślnie wskutek utrudnienia przepływu dokumentów (dotyczących "dosłania" oryginału pełnomocnictwa) w sezonie wakacyjnym, pomiędzy "biurem" prowadzonej przez skarżącego firmy i "punktem sezonowym" w [...]. Skarżący podkreślił, że w toku postępowania odwoławczego, na prośbę organu odwoławczego, przedstawił oryginał pełnomocnictwa dla J. B. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.
Przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia jest stwierdzenie, że odwołanie S. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia 15 lipca 2013 r., znak: [...], nakazującej skarżącemu wykonanie rozbiórki drewnianej konstrukcji usytuowanej wokół budynku na działce nr [...] w [...], gmina [...], zostało wniesione z uchybieniem terminu.
Zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Termin do wniesienia odwołania wynosi czternaście dni liczonych od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.
W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że decyzja organu pierwszej instancji, zawierająca pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona skarżącemu, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 22 lipca 2013 r. Odbiór tej decyzji pokwitowała H. Z., jako dorosły domownik, który podjął się oddania przesyłki skarżącemu (k. 22 akt adm. I inst.).
W treści skargi skarżący nie kwestionował zresztą w żaden sposób faktu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia 15 lipca 2013 r., znak: [...].
Zauważyć przy tym należy, że organ pierwszej instancji nie był upoważniony do doręczania wskazanej wyżej decyzji do rąk J. B. W świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości, że dopiero w postępowaniu odwoławczym osoba ta wykazała swoje umocowanie do reprezentowania skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Sam fakt, że J. B. w dniu 14 czerwca 2013 r. zapoznał się z aktami administracyjnymi sprawy, nie może być podstawą do stwierdzenia, że obowiązkiem organu było doręczenie tej osobie decyzji z dnia 15 lipca 2013 r., znak: [...].
Niekwestionowanym jest również, że skarżący wraz z odwołaniem nie składał wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zauważyć natomiast należy, że zawarte w skardze, złożonej po wydaniu zaskarżonego postanowienia, okoliczności wskazujące na brak winy umyślnej w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, mogłyby zostać podniesione w skierowanym do organu drugiej instancji wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W myśl bowiem art. 58 K.p.a. możliwe jest przywrócenia tego terminu na prośbę strony, w razie uprawdopodobnienia przez nią, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Ponownie trzeba jednak wskazać, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by skarżący zwracał się do organu z takim wnioskiem przed wydaniem zaskarżonego postanowienia.
Należy podkreślić, że w tych okolicznościach obowiązkiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w [...] było podjęcie postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy, zgodnie z art. 134 K.p.a., zobowiązany jest bowiem stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 1982 r., ONSA 1982, nr 1, poz. 52; B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 480).
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.