Uzasadnienie
A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – za pośrednictwem Urzędu Miasta – skargę z dnia 24 sierpnia 2017 r. na uchwałę nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Skarga ta na adres organu została nadana w dniu 25 sierpnia 2017 r. (data nadania – k. 16), zaś do jego siedziby wpłynęła w dniu 29 sierpnia 2017 r. (prezentata – k. 3).
W odpowiedzi na skargę Zastępca Burmistrza Miasta – reprezentujący Radę Miasta w niniejszym postępowaniu – wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z powodu wniesienia jej przed upływem terminu przewidzianego na zajęcie przez Radę Miasta stanowiska w sprawie złożonego przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Uzasadniając powyższy wniosek organ wyjaśnił, że skarżąca wniosła skargę równocześnie ze skierowanym do organu wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (oznaczonym jako "wniosek o uchylenie lub wstrzymanie wykonania" zaskarżonej uchwały). Zdaniem organu nie spełniła ona zatem wymogów, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm. – dalej jako "u.s.g.") oraz art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.").
W wykonaniu wezwania Sądu Burmistrz Miasta złożył w dniu 9 listopada 2017 r. (data wpływu) uwierzytelnioną kopię wniesionego przez skarżącą wezwania z dnia 24 sierpnia 2017 r. do usunięcia naruszenia prawa ("wniosku o uchylenie lub wstrzymanie wykonania" zaskarżonej uchwały).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga A. B. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Podkreślić na wstępie należy, że ze względu na datę podjęcia przez Radę Miasta zaskarżonej uchwały nr [...], która to data ([...] r.) poprzedza datę wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), Sąd zobowiązany jest stosować w niniejszym postępowaniu przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. w brzmieniu sprzed wejścia w życie powołanej nowelizacji, co wynika wprost z dyspozycji przepisy przejściowego zawartego w jej art. 17 ust.
- 2. W tym też brzmieniu ww. przepisy zostały więc przytoczone w dalszej części niniejszego uzasadnienia.
W myśl art. 52 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4).
Stosownie zaś do art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Powołany przepis ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (tak: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007/3/60).
Z kolei art. 101 ust. 1 u.s.g. w omawianym stanie prawnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że wyczerpanie środków zaskarżenia w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. na uchwałę organu gminy, winno polegać na poprzedzeniu skargi skierowaniem do organu gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego kwestionowaną uchwałą. Wezwania takiego dotyczy zatem wymóg uprzedniości względem skargi (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 1738/06, LEX nr 341259). Dopuszczenie możliwości złożenia takiego wezwania równocześnie ze czyniłoby bowiem ów środek pozbawionym sensu.
Tymczasem w niniejszej sprawie jedyne pismo skierowane przez skarżącą do Rady Miasta, któremu można przypisać walor wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., tj. pismo z dnia 24 sierpnia 2017 r. oznaczone jako "WNIOSEK o uchylenie lub wstrzymanie wykonania uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków", zostało przez wniesione równocześnie ze skargą do tutejszego Sądu. Potwierdza to ta sama, co w przypadku skargi, data sporządzenia pisma oraz data wpływu do Urzędu Miasta
W związku z powyższym nie można uznać, że skarżąca poprzedziła skargę wezwaniem organu gminu do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie owego obligatoryjnego trybu poprzedzającego wniesienie skargi, czyni zaś skargę niedopuszczalną.
Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.