Uzasadnienie
Decyzją z [...] r., znak: [...], Prezydent Miasta L. (dalej: Prezydent) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym, zagospodarowaniem i uzbrojeniem terenu oraz zjazdami, na działkach nr [...], [...], [...], położonych przy ul. [...], [...] w L..
Decyzją Prezydenta z [...] r. powyższa decyzja została przeniesiona na "[...]" spółkę z o.o. sp.k. z siedzibą w L..
Pismem z [...] r. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. [...] w L. (dalej także: Wspólnota) wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego w opisanej wyżej sprawie, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) oraz art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu).
Postanowieniem z [...] r., znak: [...], Prezydent odmówił wznowienia postępowania w ww. sprawie, z uwagi na to, że wniosek z [...] r. o wznowienie postępowania został wniesiony po upływie miesięcznego terminu z art. 148 § 1 i 2 k.p.a.
Po rozpoznaniu zażalenia Wspólnoty, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także: Kolegium) postanowieniem z [...] r., znak: [...], uchyliło postanowienie Prezydenta z [...] r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że nie oceniono prawidłowo podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.
Postanowieniem z [...] r., znak: [...], Prezydent ponownie odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił stan sprawy oraz wyjaśnił, że strona niewątpliwie uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast rozpatrując sprawę w zakresie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Prezydent wyjaśnił, że w sposób oczywisty, bez konieczności dokonywania analizy prawnej, już na wstępnym etapie postępowania można uznać, że brak było podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o ten przepis. W sprawie ustalenia warunków zabudowy zakończonej kwestionowaną decyzją uzyskano bowiem bezsprzecznie wymagane prawem stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków.
W zażaleniu na to postanowienie Wspólnota zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i błędne przyjęcie, że brak było podstaw do wznowienia postępowania w opisanej sprawie.
Postanowieniem z [...] r., znak: [...], Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium wskazało, że Prezydent prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), gdyż Wspólnota najpóźniej [...] r. dowiedziała się o wydaniu kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy, a więc termin ten upłynął [...] r. Tymczasem rozpoznawany wniosek został złożony [...] r. Kolegium podzieliło również stanowisko Prezydenta co do braku podstaw do wznowienia postępowania z powodu naruszenia przepisów dotyczących obowiązku uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z Miejskim Konserwatorem Zabytków w L. (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Zdaniem Kolegium, pomimo podniesionych w zażaleniu zastrzeżeń, jest oczywiste, że powyższa podstawa wznowienia nie wystąpiła w sprawie.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła Wspólnota, zarzucając Kolegium naruszenie:
- - art. art. 6, 8 i 106 k.p.a. wskutek odmowy wznowienia postępowania, pomimo istnienia wątpliwości w zakresie uzgodnienia treści decyzji o warunkach zabudowy przez Miejskiego Konserwatora Zabytków i pomimo niewyjaśnienia tych wątpliwości;
- - art. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że skoro we wniosku inwestora pojawił się znak sprawy: [...], to pomimo zawarcia w tym wniosku trzech elementów dotyczących postępowania [...], Miejski Konserwator Zabytków prawidłowo uzgodnił projekt kwestionowanej decyzji;
- - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 6 w zw. z art. 149 § 3 i 4 k.p.a. poprzez odmowę wznowienia postępowania pomimo istnienia okoliczności uzasadniających jego wznowienie;
- - art. 53 ust. 4 i art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) poprzez odmowę wznowienia postępowania, pomimo wątpliwości co do uzgodnienia projektu kwestionowanej decyzji przez Miejskiego Konserwatora Zabytków.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego i wezwanie Prezydenta do wyjaśnienia opisanych w skardze okoliczności faktycznych, a także dopuszczenie dowodów ze wskazanych w skardze dokumentów.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.
W rozpoznawanej sprawie Wspólnota domagała się wznowienia postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją Prezydenta z [...] r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym, zagospodarowaniem i uzbrojeniem terenu oraz zjazdami, na działkach nr [...], [...], [...], przy ul. [...] i [...] w L..
Jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) oraz art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu).
W świetle art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydal w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przy czym, w przypadku żądania wznowienia, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji (art. 148 § 2).
Zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W myśl art. 149 § 3 i 4 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent prawidłowo odmówił wznowienia postępowania w zakresie dotyczącym podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż Wspólnota przekroczyła miesięczny terminu do złożenia stosownego wniosku, wskazany w art. 148 § 2 k.p.a.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że zwrot ustawowy "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy on sytuacji, w której strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować niedoręczoną jej decyzję, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, gdyż w takim przypadku za wystarczające uznać należy powzięcie informacji, czego dana decyzja dotyczy (zob. przykładowo wyroki NSA z: 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1296/09, 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 2407/10 i 25 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2445/15).
Z akt sprawy wynika, jak trafnie dostrzegło Kolegium, że skarżąca Wspólnota najpóźniej [...] r. powzięła wiadomość o wydaniu kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy, a także o jej treści. Wspólnota brała bowiem udział w charakterze strony w postępowaniu przed Miejskim Konserwatorem Zabytków w L. znak: [...] które dotyczyło pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych dla tej samej inwestycji – polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego z garażem podziemnym, na działkach nr [...], [...], [...] przy ul. [...] w L.. W tym właśnie dniu, to jest [...] r., została doręczona zarządcy Wspólnoty [...], którym jest Zakład Wielobranżowy [...] Sp. z o.o., decyzja Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] r., znak: [...] [...], w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie powyższych robót budowlanych. Poza sporem jest, że w uzasadnieniu tej decyzji, na stronie 4, znajduje się nie tylko informacja o kwestionowanej decyzji Prezydenta nr [...] z [...] r., znak [...], ale także obszerne cytaty z tej decyzji, dotyczące określonych w niej parametrów planowanej zabudowy.
To oznacza, że istotnie termin do złożenia przez Wspólnotę wniosku o wznowienie postępowania, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., upływał [...] r. Wniosek ten został zaś złożony dopiero [...] r., a więc z uchybieniem miesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a.
Sąd podziela również stanowisko Kolegium, że już wstępne badanie akt sprawy, bez konieczności dokonywania analizy prawnej, uzasadniało stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., co uzasadniało odmowę wznowienia postępowania.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania uruchamia postępowanie wstępne, w którym organ administracji – co do zasady – bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. lub 145a § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W orzecznictwie wskazuje się jednak, że stwierdzenie oczywistego braku w zakresie zaistnienia przesłanek wznowienia czy też niezachowanie terminu z art. 148 k.p.a. uprawnia organ do odmowy wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. Odmowa wznowienia postępowania może być uzasadniona w szczególności tym, że strona żąda wznowienia postępowania z innej przyczyny, niż wymieniona w przepisach k.p.a., ale także wówczas, gdy z akt sprawy, bez konieczności dokonywania analizy prawnej, w oczywisty sposób wyprowadzić wniosek, iż nie wystąpiła przesłanka wznowienia (zob. wyroki NSA z: 20 czerwca 1991 r., sygn. akt IV SA 487/91, 6 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1652/95 oraz 5 listopada 1999 r., sygn. akt II SA 1604/99).
Zasadnie stwierdziło Kolegium, odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Prezydenta przepisów dotyczących konieczności uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z Miejskim Konserwatorem Zabytków w L. (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.), że wada taka w rzeczywistości nie miała miejsca. Brak wystąpienia powyższej przesłanki wznowienia nie ulega wątpliwości, pomimo podnoszonych w toku postępowania zastrzeżeń przez stronę skarżącą.
Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.
W myśl zaś art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Na podstawie art. 19 ust. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.) zarządcą wszystkich dróg, w miastach będących miastami na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. W rozpoznawanej sprawie właściwym do wydania zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i postanowienia o uzgodnieniu w zakresie określonym w art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., był ten sam organ administracji publicznej – Prezydent Miasta L.. Dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa UM L. pismem z [...] r. wystąpił do zarządcy drogi – Zarządu Dróg i Mostów w L. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji (k. 35 akt adm. I inst.). Pismem z [...] r., znak: [...], zarządca drogi pozytywnie uzgodnił przedstawiony mu projekt decyzji (k. 56 akt adm. I inst.).
Mając na uwadze, iż teren inwestycji jest objęty ochroną konserwatorską na mocy wpisu układu urbanistycznego do rejestru zabytków pod numerem [...], a także z uwagi na wpis do Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta L. wschodniej oficyny (w stanie ruiny) znajdującej się na terenie inwestycji, Dyrektor Wydziału Architektury i Budownictwa UM L. na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. pismem z [...] r. wystąpił równocześnie do Miejskiego Konserwatora Zabytków w L. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji (k. 35 akt adm. I inst.).
Pierwotnie postanowieniem z [...] r., znak: [...], Miejski Konserwator Zabytków w L. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (k. 37-55 akt adm. I inst.). Jednakże inwestor, w wyniku dodatkowych uzgodnień z Miejskim Konserwatorem Zabytków w L., dokonał [...] r. pisemnej modyfikacji wniosku o ustalenie warunków zabudowy (k. 57 akt adm. I inst.). Modyfikacja ta skutkowała sporządzeniem nowego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, który został ponownie przesłany do uzgodnień pismem Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa UM L. z [...] r. skierowanym do Zarządu Dróg i Mostów w L. oraz do Miejskiego Konserwatora Zabytków w L. (k. 62 akt adm. I inst.).
Zarządca drogi pismem z [...] r., znak: [...], pozytywnie uzgodnił przedstawiony mu projektu decyzji (k. 64 akt adm. I inst.).
Natomiast niezajęcie stanowiska przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w terminie 2 tygodni skutkowało uznaniem uzgodnienia za dokonane. Niewątpliwie bowiem art. 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, że w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane. Skoro projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został doręczony do uzgodnienia Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków w L. [...] r. i do [...] r. MKZ nie wypowiedział się co do uzgodnienia projektu decyzji, zgodnie z tym przepisem uzgodnienie zostało uznane za dokonane.
Z akt sprawy wynika zarazem, że bezzasadne są twierdzenia Wspólnoty, iż nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności, bowiem modyfikacja wniosku złożona przez inwestora dotyczyła innego postępowania administracyjnego, prowadzonego pod innym znakiem sprawy, tj. [...] Jest poza sporem, że dokonując pisemnie modyfikacji wniosku inwestor pomylił znak sprawy i zamiast prawidłowo wpisać [...] wpisał omyłkowo [...], jednak z treści pisma wynikało wyraźnie, której sprawy ono dotyczy. Inwestor w piśmie podkreślił bowiem, że dokonuje korekty "W związku z postanowieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków (pismo znak: [...]) z [...] r.", a postanowienie MKZ o tym znaku i z tej daty dotyczyło postępowania o ustalenie warunków zabudowy znak [...] Nie było zatem wątpliwości, że modyfikacja wniosku przez inwestora odnosi się do postępowania administracyjnego prowadzonego pod znakiem: [...] Potwierdziło to konsekwentne zachowanie się inwestora, który w pełni zaakceptował sporządzenie nowego projektu decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie dokonanej przez siebie modyfikacji i ponowne jego uzgodnienie przez organy uzgadniające. Zatem pomyłka inwestora w znaku sprawy została jednoznacznie wyjaśniona i nie oznaczała – wbrew zarzutom Wspólnoty – że modyfikacja wniosku rzeczywiście dotyczyła innego postępowania.
Ponownie należy w tym miejscu podkreślić, że stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy uchybiono wymogom formalnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni ten pogląd podziela, że właściwy organ odmawia wznowienia postępowania w przypadku, gdy bez żadnej analizy prawnej już we wstępnej fazie postępowania można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją jakiekolwiek podstawy wznowienia (zob. przykładowo jedynie wyroki: NSA z 8 lipca 1996 r., sygn. akt SA/Rz 606/96 i z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1747/07, WSA w Poznaniu z 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 407/15, WSA w Gdańsku z 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 332/14 oraz WSA w Warszawie z 11 lutego 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 291/04)
Z powyższego wynika, że w niniejszym postępowaniu już we wstępnej jego fazie można jednoznacznie stwierdzić, że wydanie decyzji nr [...] z [...] r. znak [...] poprzedzone zostało wymaganymi prawem uzgodnieniami z Zarządem Dróg i Mostów w L. i Miejskim Konserwatorem Zabytków w L.. Z tych racji sprzeczne z zasadą szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.) byłoby wznowienie postępowania i ponowne badanie tej okoliczności także we wznowionym postępowaniu, skoro została ona jednoznacznie wyjaśniona na jego wstępnym etapie, co znalazło prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniach postanowień organów obu instancji.
Z powyższego wynika, że zarzuty skarżącej Wspólnoty dotyczące naruszenia art. 6, 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. wskutek wadliwego, niepełnego ustalenia istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy, nie mały uzasadnionych podstaw.
Z tych samych powodów należy uznać za chybiony zarzut naruszenia art. 106 k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Bezsprzecznie w okolicznościach, jakie miały miejsce w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do wznowienia postępowania, skoro w sposób oczywisty stwierdzono brak możliwości zaistnienia podstawy wznowienia, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.
Bezzasadne okazały się więc zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 6 w zw. z art. 149 § 3 i 4 k.p.a. Jak bowiem wskazano wyżej, nie ulega wątpliwości uchybienie przez stronę terminu do złożenia podania o wznowienie, określonego w art. 148 § 2 k.p.a.
Ponadto należy zauważyć, że zawarty w skardze wniosek dowodowy wykraczał poza dopuszczalne ramy postępowania dowodowego, wyznaczone przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. Wspólnota zażądała bowiem od Sądu, w tym trybie, nie tylko przeprowadzenia dowodu z dokumentów: postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] r. oraz pisma Urzędu Miasta L. z [...] r., ale także domagała się wezwania przez Sąd organu pierwszej instancji do wyjaśnienia następujących okoliczności faktycznych:
"- W jakiej dacie i przez jakiego pracownika zostały zarejestrowane pisma inwestora z dnia [...] r. złożone do akt następujących spraw znak: [...] oraz znak: [...], oraz jaki numer wpływu otrzymały te pisma;
- - W jakiej dacie i przez jakiego pracownika zostało wygenerowane pismo Urzędu Miasta L. z dnia [...] r. w sprawie [...] skierowane do Miejskiego Konserwatora Zabytków, zawierające wezwanie do zajęcia stanowiska w przedmiocie projektu decyzji o warunkach zabudowy, jak również w jakiej dacie i przez jakiego pracownika wygenerowany został projekt decyzji przesłanej Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków do uzgodnienia;
- - Czy i w jakiej dacie wskazane powyżej pismo Urzędu Miasta L. z dnia [...] r. wraz z projektem decyzji do uzgodnienia zostało wysłane/przekazane w inny sposób do Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz jakie załączniki zostały dołączone do tego pisma;
- - W jakiej dacie i przez jakiego pracownika w Biurze Miejskiego Konserwatora Zabytków zostało zarejestrowane powyższe pismo Urzędu Miasta L. z dnia [...] r. zawierające wezwanie do zajęcia stanowiska w przedmiocie projektu decyzji o warunkach zabudowy, wraz z projektem decyzji przesłanej Miejskiemu Konserwatorowi Zabytków do uzgodnienia oraz jaki numer wpływu otrzymało to pismo, a także jakie załączniki wpłynęły do Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków wraz z tym pismem".
Podkreślić należy, że stosownie do powołanego przepisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalne jest jedynie prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i to tylko wówczas, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie jest oczywiste, że takie warunki nie zostały łącznie spełnione. Okoliczności sprawy zostały bowiem wyjaśnione w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia. Brak było więc podstaw do uwzględnienia żądania Wspólnoty także w tym zakresie.
Z tych wszystkich względów, uznając skargę za niezasadną, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.