Uzasadnienie
W dniu [...] września 2016 r. A. D., T. G. i M. D. (dalej: "skarżący") złożyli osobiście (k. 3 akt sądowych) skargę do Sądu na decyzję Wojewody (dalej: "Wojewoda") z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], umarzającą postępowanie odwoławcze z odwołania mieszkańców wsi J. i W. – reprezentowanych przez skarżących – od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], zmieniającej – w zakresie zmiany w projekcie budowlanym elektrowni wiatrowej: zmiany turbiny wiatrowej, zmiany konstrukcji i wysokości wieży nośnej – decyzję Starosty z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą: linie kablowe, złącze kontrolno-pomiarowe zk-sn, plac manewrowy i drogę wewnętrzną, na działkach nr [...], w miejscowości W., G. P. oraz decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], o przeniesieniu ww. pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W świetle art. 56 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), w razie wniesienia skargi do sądu, po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, obowiązkiem sądu jest zawieszenie postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia wskazanego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest bowiem pogląd, że – co do zasady – postępowanie sądowoadministracyjne nie może biec równolegle z nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym zmierzającym do wzruszenia tej samej decyzji ostatecznej (zob. przykładowo: wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1087/15).
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2016 r., a więc przed wniesieniem skargi rozpoznawanej w niniejszej sprawie, wszczęte zostało – z urzędu – przez Wojewodę nadzwyczajne postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności opisanych wyżej: decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...] oraz decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] Poza sporem jest przy tym, że Wojewoda decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], stwierdził nieważność tychże decyzji, a od wskazanej decyzji Wojewody wniesiono odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że w rozstrzyganej sprawie zachodzi obligatoryjna podstawa zawieszenia postępowania sądowego, określona w art. 56 p.p.s.a. Oczywiste jest bowiem, że wszczęcie postępowania administracyjnego w celu stwierdzenia nieważności decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], mając na uwadze treść art. 135 p.p.s.a., jest równoznaczne z zaistnieniem opisanej wyżej podstawy zawieszenia postępowania.
Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.