Uzasadnienie
W dniu 7 lipca 2016r. W. i K.K. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakładającą na inwestora E.K. wykonanie określonych robót budowlanych mających na celu doprowadzenie schodów zewnętrznych do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] obręb J. (schody zlokalizowane na działce [...]) do stanu zgodnego z prawem. Zarzucili, że wydana decyzja rażąco narusza prawo oraz stanowi swobodną i uznaniową interpretację zaistniałej sytuacji przez organ, który zachęca do dalszego popełniania samowoli budowlanej. Wskazali, że skarżona decyzja dąży do legalizacji samowoli budowlanej, a tym samym do naruszenia prawa własności Gminy J., jako właściciela drogi gminnej wewnętrznej.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego wniósł o oddalenie skargi oraz w całości potrzymał stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.
W dniu 20 września 2016r. do Sądu wpłynęło pismo skarżących (karta 19 akt), w którym wnoszą o cofnięcie skargi oraz zwrot kosztów uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 500 zł na podany nr konta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 718) zwanej dalej: ustawą ppsa. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Skarżący skutecznie cofnęli skargę, zaś Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania, iż cofnięcie skargi w rzeczonej sprawie jest niedopuszczalne. Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie 500 (pięćset) zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy ppsa.