Uzasadnienie
Skarżąca – H.G. (l.
80) wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, iż jest w trudnej sytuacji materialnej; mieszka u syna, który nie posiadając własnych środków do życia pozostaje na jej utrzymaniu; ponosi wszystkie opłaty za mieszkanie, energię elektryczną - przez 6 miesięcy po ponad 600, a przez następnych 6 po 300 zł; opłaca telefon i pozostałe koszy, które wynoszą 200 zł miesięcznie; wydaje na lekarstwa 150 zł miesięcznie; zaciąga pożyczki; ma ciągłe braki finansowe. Oświadczyła, iż pobiera emeryturę w wysokości 1162 zł i nie posiada majątku.
Jak wynika z akt sprawy, "[...]" skarżąca i jej mąż darowali córce i zięciowi spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego "[...]". Zaskarżoną decyzją H.G. została na wniosek obdarowanego wymeldowana z tego lokalu. Z załączonych do skargi kopii pism wynika, iż po tym jak skarżąca została z tego powodu wezwana w imieniu obdarowanych do uprzątnięcia lokalu ze swych rzeczy (pod rygorem "wyrzucenia wszystkiego na śmietnik" i "obciążenia kosztami wywozu"), wezwała ich do zwrotu jej części darowizny. Dla rozpatrywanej sprawy ma to takie znaczenie, iż nie można od niej wymagać, by w uzyskaniu środków potrzebnych na uiszczenie kosztów sądowych szukała pomocy u obdarowanych. Informacje podane we wniosku przekonują bowiem o tym, iż znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym choćby częściowe ich pokrycie we własnym zakresie.
W świetle art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) postulat skarżącej zasługuje wobec tego na uwzględnienie. Jak stanowi ów przepis, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym - które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków) albo tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 tejże ustawy) - następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 wskazanej ustawy, powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.