Uzasadnienie
P. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na działalność Burmistrza Miasta i Gminy "[...]" wraz z żądaniem wypłaty odszkodowania w wysokości 200.000 zł za straty jakie poniosła i ponosi należąca do niego "[...]" w "[...]", wynikłe z decyzji Burmistrza oraz działań Urzędu Miasta i Gminy "[...]". Skarżący zarzucił rażące naruszenie jego uprawnień do prowadzenia niezakłóconej działalności gospodarczej, a co za tym idzie jego interesu prawnego w związku z czym poniósł olbrzymie straty. Wskazał, że na rozwój swojej działalności gospodarczej – "[...]" zaciągnął wysoki kredyt inwestycyjny, jednak działania Urzędu Miasta i Gminy "[...]" podjęte w związku z budową sąsiedniej "ekomariny" i związane z tym przedsięwzięciem roboty budowlane (umocnienie nabrzeża, budowa infrastruktury drogowej) pogarszające estetykę terenu spowodowały, że stracił zaufanie u swoich klientów, co przełożyło się na wysokość osiąganych zysków.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy "[...]" wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że przedmiotem skargi jest: działalność burmistrza i wykonywanie przez niego przewidzianych ustawowo zadań oraz roszczenie odszkodowawcze wobec Gminy "[...]" z tytułu utraty przez skarżącego spodziewanych zysków z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Jednakże przepis art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określający zakres kognicji sądów administracyjnych, nie poddaje rozpoznaniu przez te sądy spraw będących przedmiotem skargi. Wyjaśniono, że organem upoważnionym do rozpatrywania skarg na działalność organów wykonawczych w zakresie wykonywania ich zadań jest właściwa rada gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zatem przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy należało zbadać dopuszczalność skargi.
Zakres spraw przekazanych do właściwości sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zauważyć zatem należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są bowiem właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo ich pracowników (tak m.in. w postanowieniu NSA z 25 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 241/09, opublikowanym na stronie internetowej NSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl oraz w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 650/04 opublikowanym na tej same stronie). Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w Dziale VIII (art. 227-240) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013, poz. 267 ze zm., dalej jako k.p.a.).
W niniejszej sprawie skarga dotyczy działalności Burmistrza Miasta i Gminy "[...]". Zgodnie zatem z art. 229 pkt 3 k.p.a. organem właściwym do rozpatrywania skarg dotyczących zadań lub działalności burmistrza, z wyjątkiem zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, jest właściwa rada gminy. W tym zakresie zatem skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Także żądanie zasądzenia na rzecz skarżącego odszkodowania w kwocie 200.000 zł nie może być rozpoznane co do istoty. Jak wskazano wyżej zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 p.p.s.a. Zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w sprawie odszkodowania z tytułu poniesionych strat, nawet jeśli roszczenie to jest skierowane do organu administracji publicznej. W tym zakresie wyłącznie właściwym jest sąd powszechny. Z tego względu skarga w zakresie żądania zasądzenia od organu na rzecz skarżącego odszkodowania podlega odrzuceniu, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.)
W tym stanie rzeczy, na podastawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.