Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo A, wniosło do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta "[...]" z dnia "[...]" w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości 26.073,90 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla udziału 130/1000 w działce położonej przy "[...]", która na dzień sprzedaży stanowiła działkę nr "[...]". W skardze zawarto m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowania niemożliwych do odwrócenia skutków dla skarżącej. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji, będącej przedmiotem wniesionej skargi. Ponadto, instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej do realiów danej sprawy.
Wobec tego, strona skarżąca powinna podać konkretnie okoliczności, których wystąpienia obawia się w związku z wykonaniem decyzji, co sprowadza się do przedstawienia związku przyczynowo-skutkowego, który może zaistnień między decyzją, a konkretnym zdarzeniem w następstwie jej wydania. Wnioskodawca powinien przekonać, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14). Nie jest więc wystarczające samo przekonanie strony skarżącej, że decyzja jest wadliwa i wywoła niekorzystne konsekwencje. W przypadku zaskarżenia decyzji ustalających należności pieniężne, twierdzenia strony winny być w zasadzie poparte dokumentami źródłowymi dotyczącymi jej sytuacji finansowej.
Zauważyć należy bowiem, że nawet w przypadku wyegzekwowania spornej opłaty przed rozpoznaniem skargi, późniejsze ewentualne uwzględnienie skargi nie spowoduje nieodwracalnych skutków, gdyż w takim przypadku określona w decyzji należność zostanie stronie skarżącej zwrócona.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które pozwoliłyby na ocenę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki.
Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poza zdawkowym przywołaniem ustawowych przesłanek wstrzymania, nie zawiera bowiem żadnego uzasadnienia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.