Uzasadnienie
Decyzją z "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 22 kwietnia 2014r. nr "[...]" w sprawie wymierzenia – na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) - kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wniósł P. B. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:
- - naruszenie przepisu art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540), a mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwą wykładnię wskazanego przepisu, a przy tym skutkującą nałożeniem na skarżącego określonej kary administracyjnej i to w przypadku, gdy właściwa wykładnia omawianego przepisu ustawy pragmatycznej, w powiązaniu z treścią art. 6 ust. 1 i ust. 4 tejże ustawy, prowadzi do jednoznacznych wniosków, iż działalność w zakresie gier na automatach może być jedynie dokonana na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry i to prowadzonego wyłącznie w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a przy tym mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy nałożona na skarżącego cenzurowana kara pieniężna jest związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą o charakterze jednoosobowym, a przy tym jako osoba fizyczna, a co za tym idzie, iż konsekwencją powyższego jest niemożliwość przypisania dla wyżej wymienionego odpowiedzialności administracyjnej (podatkowej) za tenże delikt i to w sytuacji, gdy omawiana ustawa pragmatyczna nie wskazuje (nie wymienia) go jako podmiotu uprawnionego do prowadzania omawianej działalności gospodarczej, a co za tym idzie, że osoba taka może ponieść jedynie odpowiedzialność karno - skarbową przewidzianą w treści art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy, albowiem wyżej opisany czyn jest zabroniony, a przy tym ścigany z urzędu przez właściwe organy w postępowaniu karno-skarbowym, a co w rzeczywistości ma już swoje miejsce, albowiem wobec strony - równolegle - jest prowadzone postępowanie karno-skarbowe przez Urząd Celny (sygn. akt: "[...]"), a zakończone skierowaniem przeciwko stronie aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego, jednakże tylko w przypadku prawomocnego uznania winy skarżącego w przypisanym mu zakresie, co faktycznie do tej pory nie miało miejsca;
- - naruszenie przepisu art. 201 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 91 u.g.h., a mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną jego wykładnię i całkowite niezastosowanie dyspozycji wskazanego artykułu i to w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie zasadnym było zastosowanie dyspozycji tego przepisu, ponieważ rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie decyzji w tym zakresie uzależnione jest od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe (art. 107 § 1 k.k.s.) prowadzonego przez Urząd Celny pod sygnaturą akt "[...]" a które to postępowanie zakończyło się skierowaniem przeciwko stronie aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego, zważywszy, iż samo zawinienie w tamtejszej sprawie jest przez stronę konsekwentnie kwestionowane, jak również krytycznej cenzurze skarżącego podlegają dopuszczone, a następnie przeprowadzone przez finansowy organ dochodzeniowy dowodowy, w tym wyniki opinii biegłego A. C.,
- - naruszenie przepisu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa 5 w zw. z art. 91 u. g. h., a mającego istotny wpływ na wynik tejże sprawy, poprzez błędną jego wykładnię i całkowite niezastosowanie dyspozycji wskazanego artykułu i to w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie zasadnym było zastosowanie dyspozycji tegoż przepisu, ponieważ rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie decyzji w tym zakresie uzależnione jest od rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego wielu sądów powszechnym w Polsce - w tym Sądu Rejonowego w L. - w przedmiocie, czy zapisy art. 6 ust. 1 oraz 14 ust. 1 u. g. h. zostały uchwalone w sposób naruszający wymagania dotyczące procesu legislacyjnego wynikającego z prawa unijnego, a związanego z zachowaniem obowiązku notyfikacyjnego przepisów technicznych Komisji Europejskiej (sygn. akt: P 10/14).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie tego przepisu, w sytuacji gdy rozpatrzenie przedmiotowej sprawy uzależnione było od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe (art. 107 § 1 k.k.s.), oraz od rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego w przedmiocie, czy zapis art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. zostały uchwalone w sposób naruszający wymagania dotyczące procesu legislacyjnego wynikającego z prawa unijnego dotyczącego obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów technicznych, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, pismem z dnia 17 kwietnia 2014r., strona zwróciła się z wnioskiem o zawieszenie postępowania. Po rozpatrzeniu wniosku Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014r. odmówił zawieszenia postępowania. W ocenie organu w sprawie nie zaszły przesłanki uzasadniające zastosowanie powołanego przepisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powołany przepis określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu.
Zważyć należy, że postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014r. (sygn. akt II GSK 686/13) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne następującej treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne z: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Powyższe pytanie prawne zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu celnego, w której jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano m.in. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Dlatego też zakres przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazanego powyżej pytania ma bezpośredni związek z problematyką prawną niniejszej sprawy. Powyższe oznacza, że rozstrzygnięcie analizowanej sprawy zależy w istocie od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Ponadto podnieść należy, że postanowieniem z dnia 21 maja 2012r. (sygn. akt III SA/GI 1979/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją art. 89 ustawy z dnia z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Pytanie to zostało zarejestrowane przez Trybunał Konstytucyjny pod sygn. akt P 32/12. Pytanie to dotyczy konstytucyjności przepisu art. 89 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszcza możliwość stosowania za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo karno-skarbowe. W uzasadnieniu pytania prawnego wskazanemu uregulowaniu art. 89 ustawy o grach hazardowych zarzucono naruszenie szeregu zasad konstytucyjnych, a mianowicie: zasady zaufania obywatela do państwa i prawa oraz zasady racjonalności działań ustawodawcy, które wypływają z ustanowionej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego; zasady winy jako podstawy odpowiedzialności, wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji); zasady poprawnej legislacji, stanowiącej element zasady demokratycznego państwa prawa, wywiedzionej z art. 2 Konstytucji RP; zasady godności człowieka jako najwyższego i niezbywalnego dobra (art. 30 Konstytucji); zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; zasady równości oraz sprawiedliwości społecznej (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP).
Z tego względu w ocenie Sądu zachodzi zależność między wynikiem także tego postępowania, a sprawą niniejszą (w analogicznej sprawie podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2013r. sygn. akt II GSK 2336/11, dostępny w Internecie). Wskazać bowiem należy, że problem prawny zawarty w pytaniu jest analogiczny do zarzutów skargi w niniejszym postępowaniu, gdyż chodzi o możliwość zastosowania art. 89 ustawy o grach hazardowych jako podstawy prawnej wymierzania kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie.