Uzasadnienie
M.L., skarżący decyzję w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych, zwrócił się z wnioskiem o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego, podnosząc iż jest bez pracy i majątku i nie może ponieść kosztów postępowania ani opłacić profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Z oświadczenia zawartego we wniosku wynika nadto, że jedynym jego dochodem jest zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 597,90 zł. Nie prowadzi z nikim wspólnego gospodarstwa domowego; zamieszkuje grzecznościowo w mieszkaniu komunalnym siostry, która korzysta z dopłaty mieszkaniowej. Posiada zaległości podatkowe oraz zaległości wobec ZUS.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Ponieważ z mocy art. 239 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami; w skrócie: p.p.s.a.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, zakres rozpatrzenia przedmiotowego wniosku ogranicza się do kwestii ustanowienia radcy prawnego.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Bazując na informacjach poświadczonych przez skarżącego należy przyjąć, iż znajduje się on w tego rodzaju sytuacji.
Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.