Uzasadnienie
W dniu "[...]" Rada Miejska w "[...]" podjęła uchwałę Nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W dniu "[...]" P. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wezwał Radę Miasta "[...]" do usunięcia naruszenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. "[...]" w "[...]" zgodnie z aktualnym stanem prawnym. Rada Miejska w "[...]" nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.
W dniu "[...]" pełnomocnik P. K. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do tutejszego Sądu na wymienioną uchwałę, żądając stwierdzenia nieważności albo niezgodności z prawem § 5 uchwały. Skarżący wskazał, że zaskarżona uchwała narusza art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuzasadnione ograniczenie możliwości korzystania przez skarżącego z nieruchomości w stopniu uniemożliwiającym prowadzenie zamierzonej działalności gospodarczej.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w "[...]" wniosła o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. Podniesiono, że wniesiona skarga i poprzedzające ją wezwanie stanowią w istocie powtórzenie wystąpień skarżącego skierowanych do organu w dniu "[...]" oraz zawartych w skardze skierowanej do WSA w Olsztynie w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 595/09 oraz służą (ze względu na tożsamość zarzutów sformułowanych w skardze) jedynie obejściu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z akt sprawy wynika, że na tę samą uchwałę Rady Miejskiej w "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]", P. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie dwie skargi o tożsamej treści.
Pierwszą wniósł w dniu "[...]". Sąd postanowieniem z dnia 3 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 595/09 skargę tę odrzucił z uwagi na wniesienie jej po terminie. Drugą skargę wniósł natomiast w dniu "[...]". Analiza akt sprawy dowodzi przy tym, że dwukrotne wniesienie skargi na powyższą uchwałę poprzedzone zostało także dwukrotnym wezwaniem Rady Miejskiej w "[...]" do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), związanego z podjęciem kwestionowanej uchwały. Tymczasem określone w art. 101 powołanej ustawy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia jest czynnością prawną, która przysługuje podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne zaś pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania w rozumieniu tego przepisu. Instytucja wezwania, o której mowa w przywołanym przepisie jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że środek odwoławczy na dane rozstrzygnięcie można wnieść tylko raz.
Oznacza to tym samym, że ta sama osoba nie może wielokrotnie składać wezwania do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest zatem czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, ONSA 2003/1/2, Wokanda 2002/11/33, Prok. i Pr. – wkł. 2002/11/49).
Mając na uwadze powyższe, z uwagi na fakt, że skarżący wyczerpał uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w "[...]" w trybie art. 101 ust. 1 powołanej ustawy, ponowne kwestionowanie przez skarżącego tejże uchwały, w ocenie Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu w całości orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.