Uzasadnienie
M.K. złożył skargę na decyzję Wojewody Warmińsko Mazurskiego z dnia 14 października 2010 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 grudnia 2010 r. sędzia Alicja Jaszczak – Sikora została wskazana do rozpoznania sprawy z powyższej skargi.
W dniu 28 kwietnia 2011 r. sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora złożyła wniosek o wyłączenie jej od rozpoznawania sprawy. W uzasadnieniu wskazała na istnienie obiektywnych okoliczności, dających podstawę do podniesienia uzasadnionych zastrzeżeń co do jej bezstronności przy rozstrzyganiu tej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Podstawowym celem instytucji wyłączenia sędziego jest zapewnienie bezstronności sędziego i eliminacja wpływu, jaki może wywierać występowanie określonych powiązań (osobistych, ekonomicznych, służbowych itp.) na orzekanie w postępowaniu sądowym (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt SK 53/04, OTK-A z 2005 r., nr 11, poz. 134). Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego sprowadza się więc do eliminowania wszelkich przyczyn, mogących skutkować w otoczeniu jakimikolwiek wątpliwościami co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznawaniu określonej sprawy (tak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 19/02, OTK-A z 2004 r., nr 7, poz. 67).
Stosownie do art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora złożyła wniosek o wyłączenie z uwagi na osobistą znajomość strony postępowania. Wskazana okoliczność może wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędzi w niniejszej sprawie, zaistniała zatem przesłanka z art. 19 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 19 i art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.