Uzasadnienie
Działając z upoważnienia Starosty, Naczelnik Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami wydał w dniu 19 sierpnia 2004 r. postanowienie ("[...]") o uzgodnieniu bez uwag projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie ochrony gruntów rolnych dotyczącej inwestycji, polegającej na modernizacji stacji bazowej telefonii komórkowej A nr "[...]" położonej w J. na działce nr "[...]" w obrębie geodezyjnym J. gm. D. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik S. N. wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 97 § l k.p.a.
Postanowieniem z dnia 25 października 2004 r. ("[...]") Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność tego zażalenia. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia stronie. W przypadku gdy postanowienie zostało doręczone wyłącznie jednej stronie, termin do wniesienia zażalenia dla pozostałych uprawnionych osób biegnie od daty doręczenia postanowienia tej osobie. Opisana sytuacja nie może wystąpić, gdy rozstrzygnięcie organu zostało doręczone tylko innemu organowi, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Wówczas to nie biegnie termin do wniesienia zażalenia, bowiem postanowienie nie zostało w ogóle doręczone stronie. W takim przypadku zgodnie z normą art. 134 k.p.a. Kolegium jest zobligowane stwierdzić niedopuszczalność zażalenia.
W skardze na to postanowienie pełnomocnik S. N. wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez pominięcie art. 28 k.p.a. i art. 7 k.p.a. oraz przepisów postępowania poprzez błędną interpretację art. 141 § 2 k.p.a. i błędne zastosowanie art. 134 k.p.a. W uzasadnieniu stwierdził, iż postanowienie organu I instancji zostało mu doręczone w dniu 25 sierpnia 2004 r. Od tego dnia, na podstawie art. 141 § 2 k.p.a., rozpoczął bieg termin na złożenie zażalenia. Twierdzenie, że termin do wniesienia zażalenia rozpoczął bieg od dnia doręczenia postanowienia Wójtowi Gminy D. jest chybione, ponieważ zostało ono doręczone stronie a także zostało zaskarżone w ustawowym terminie 7 dni. Przesłanka z art. 134 k.p.a. nie została zatem spełniona. Skarżący podkreślił, iż jego mocodawca jest stroną przedmiotowego postępowania.
W odpowiedzi na skargę samorządowe kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wskazało, iż postanowienie, na które służy zażalenie rozpoczyna byt prawny od chwili doręczenia stronie. Obowiązek doręczenia ciąży na organie wydającym postanowienie. W danym wypadku organem obowiązanym do doręczenia postanowienia był Starosta. Organ ów nie doręczył stronom postanowienia uzgadniającego projekt decyzji Wójta Gminy. Co więcej, postanowienie to nawet nie wskazuje stron. Z załączonej przez skarżącego fotokopii koperty wynika, że postanowienie zostało przesłane skarżącemu przez Urząd Gminy, a to nie to samo, co doręczenie przez organ wydający postanowienie. Wobec tego nie można uznać, że formalny wymóg doręczenia postanowienia przewidziany art. 125 § l k.p.a. został spełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 ust 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.) postanowienie, na które skarżący złożył zażalenie wydane zostało w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm.). Przepis ów w § l i 5 stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu tego stanowiska przez ten organ, które wyraża on w drodze postanowienia.
Organ współdziałający "nie jest organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej odrębnej sprawie administracyjnej. Jest on powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Stanowisko to jest zajmowane przez wydanie postanowienia, które nie załatwia sprawy administracyjnej, nie rozstrzyga o jej istocie ani jej nie kończy w instancji administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma charakter pomocniczy, tzn. że rozstrzygnięcia w nim podjęte nie mają samodzielnego bytu prawnego" (wyrok NSA z dnia 28 września 2001 r., II SA 1818/00, LEX nr 53353). Stąd też ustępowanie organu współdziałającego podlegało uregulowaniom tym postępowaniem związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zawartym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 53 ust l tejże ustawy - odmiennie aniżeli Kodeks postępowania administracyjnego - reguluje kwestie związane z zawiadamianiem stron o czynnościach procesowych.
Stanowi mianowicie, iż o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.
Akta sprawy nie dokumentują dokonania obwieszczenia o postanowieniu organu I instancji, a więc zawiadomienia o nim podmiotów nie należących do drugiej ze wskazanych kategorii, w tym m.in. skarżącego, nie wiadomo więc czy obwieszczenie zostało wywieszone podobnie jak nie wiadomo jaki jest zwyczajowy sposób zawiadamiania stron nie będących inwestorem ani właścicielem nieruchomości zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.
Od zachowania przewidzianego prawem trybu zawiadomienia zależał bieg terminu do wniesienia zażalenia. Brak poczynienia przez organ odwoławczy ustaleń w tym zakresie, na co wskazuje uzasadnienie jego postanowienia, uniemożliwiał więc rozpatrzenie sprawy dopuszczalności zażalenia.
Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 145 § l jpkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu zed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) askarżone postanowienie należało uchylić.
W oparciu o art. 152 tejże ustawy orzeczono w kwestii wykonalności uchylonego postanowienia, na zasadzie zaś art. 200 zasądzono na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.