Uzasadnienie
K. C. wywiódł skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pieniężnego. Skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym i skierowana do tut. Sądu. Z uwagi na to, że stosownie do art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się do wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, przedmiotowa skarga została na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 23 listopada 2010r. przekazana Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w dniu 24 listopada 2010r. (data nadania).
Ponadto wnioskiem (formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy) z dnia 23 listopada 2010r. K. C. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w przedmiotowej sprawie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Przede wszystkim trzeba wskazać, że niedopuszczalna jest skarga na decyzję organu I instancji, a takie rozstrzygnięcie oznaczył jako przedmiot zaskarżenia K. C. w swojej skardze.
Nawet jeśliby jednak przyjąć, że przedmiotem skargi jest jednak decyzja organu II instancji to należy, zwrócić uwagę, że na gruncie przedmiotowej sprawy została ona skutecznie doręczona stronie w dniu 26 lipca 2010 roku (data potwierdzenia odbioru decyzji.). Decyzja ta zawierała właściwą informację co do sposobu i trybu jej zaskarżenia. Pomimo takiego pouczenia skarżący wniósł (nadał w Urzędzie Pocztowym) skargę bezpośrednio do tut. Sądu w dniu 22 listopada 2010r., a skarga została przekazana właściwemu organowi w dniu 24 listopada 2010r. (data nadania), a więc już znacznie po 30 dniach od otrzymania decyzji organu odwoławczego.
Zgodnie zaś z przepisem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga złożona po terminie podlega odrzuceniu.
Na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. Zgodnie z przepisem art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje bowiem stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przez "oczywistą bezzasadność" rozumie się sytuację, w której bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa w sposób oczywisty ("na pierwszy rzut oka", bez potrzeby głębszej analizy prawnej), jasny i jednoznaczny (nie dopuszczający odmiennej wykładni) wykluczają uwzględnienie skargi w danych okolicznościach. Oczywista bezzasadność skargi może wynikać nie tylko z przyczyn materialnoprawnych, ale także procesowych. Przykładem tych ostatnich – powszechnie przytaczanym w doktrynie (zob. m.in. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 573; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, LEX, 2009, teza 1 do art. 247; H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, teza 3 do art. 247) oraz uwzględnianym w orzecznictwie (zob. np. postanowienie NSA z dnia 28.01.2009 r., I OZ 35/09, LEX nr 551912) – jest sytuacja, gdy nie ulega wątpliwości, że skarga została wniesiona po terminie, a więc kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, skoro w niniejszej sprawie skarżący, bez wątpienia, nie dotrzymał trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi (przekraczając go o prawie 4 miesiące) i nie złożył też wniosku o przywrócenie terminu do dokonania takiej czynności, zasadnym jest zastosowanie art. 247 p.p.s.a.
Godzi się w tym miejscu podkreślić, że odmowa przyznania stronie skarżącej prawa pomocy na podstawie powołanego przepisu w żadnym razie nie pozbawia strony, w niniejszej sprawie, konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Podkreślić trzeba bowiem, że wniosek skarżącego dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych, a nie ustanowienia adwokata. Rozpatrywanie zaś takiego wniosku w sytuacji oczywistej bezzasadności skargi byłoby zupełnie niecelowe, gdyż niezależnie od tego czy strona zostałaby zwolniona z obowiązku ich uiszczenia czy też nie, to bez żadnych wątpliwości skarga i tak byłaby odrzucona.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł: na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji, zaś na podstawie art. 247 p.p.s.a - jak w jej punkcie 2