Uzasadnienie
A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O z dnia "[...]"
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 20 października 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie "[...]"., w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w otwartym terminie do uiszczenia wpisu nadał w urzędzie pocztowym wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia z dnia 14 czerwca 2016 r. skarżący ponownie został wezwany do uiszczenia wpisu sadowego od skargi w kwocie "[...]", pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący ponownie zwrócił się do tut. Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 przywołanego przepisu pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Dodać również należy, że po myśli art. 212 § 1 p.p.s.a. wpis stanowi opłatę sądową. Ustawodawca zastrzega zaś, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisami prawa procesowego nieuiszczenie wpisu traktowane jest jako szczególny rodzaj braku formalnego skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do jego usunięcia przez zapłatę wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 20 października 2014 r. wezwał bowiem stronę skarżącą do uiszczenia ww. wpisu. Skarżąca w terminie otwartym do uiszczenia wpisu złożyła natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten został prawomocnie rozpatrzony, bowiem postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym dniu 14 czerwca 2016 r. strona została zawiadomiona po raz kolejny, o konieczności uiszczenia wpisu. W odpowiedzi na to wezwanie strona w zakreślonym terminie do uzupełnienia braków fiskalnych złożyła kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku tym podniosła analogiczną argumentację jak w swoim wcześniejszym wystąpieniu.
W tych okolicznościach stwierdzić należy, że sprawa przyznania prawa pomocy w identycznym zakresie została już zakończona postanowieniem tut. Sądu z dnia 9 maja 2016 r. Sytuacja taka oznaczała, że zobowiązanie do uiszczenia wpisu przez skarżącego wynikające z prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego z dnia 20 października 2014 r. pozostało w mocy. Po doręczeniu wskazanego postanowienia strona zobowiązana była więc do uiszczenia wpisu od skargi w ciągu siedmiu dni, bez uprzedniego wezwania. Wezwanie z dnia 14 czerwca 2016 r. miało zaś jedynie charakter informacyjny. Do dnia dzisiejszego strona nie wywiązała się z obowiązku uiszczenia wymaganej opłaty. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniesiony on został po merytorycznie i prawomocnie rozstrzygniętym uprzednim wniosku w tym przedmiocie.
Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym istotniejsze, że kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na nowe okoliczności świadczące o zmianie sytuacji finansowej, które byłyby nieznane rozpoznającemu poprzedni wniosek. Pogląd taki znajduje poparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, nr 11, poz. 196; postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, nr 9, poz. 153 oraz postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 252/09, opubl. w bazie LEX pod nr 552218).
Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był więc do zastosowania przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. i do odrzucenia na jego podstawie skargi, co też orzeczono sentencji