Uzasadnienie
We wniosku, złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący – P. P. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu powołał się na trudną sytuację zdrowotną, finansową i rodzinną oraz brak oszczędności i środków finansowych. W rubryce nr 9 dodał, że posiada zadłużenie z tytułu niezapłaconych alimentów. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Do jego majątku należy mieszkanie o powierzchni "[...]", które jak podniósł w skardze wymaga remontu, na który go nie stać. Źródłem jego utrzymania jest zasiłek stały w kwocie "[...]". W rubryce nr 11 jako zobowiązania i stałe wydatki skarżący wykazał wydatki - miesięczne: żywność, odzież i obuwie, energia elektryczna, gaz, woda, śmieci, telefon i telewizja w łącznej kwocie "[...]" i kwartalne: podatek od nieruchomości w kwocie "[...]" oraz wydatki w postaci lekarstw i opału na zimę w łącznej kwocie "[...]".
Te ostatnie jak wskazał w skardze opłaca z pomocą ośrodka pomocy społecznej. W skardze dodał również, że jest osobą niepełnosprawną, co potwierdza załączona do niej kopia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i stwierdził, że z powodu wymienionych dolegliwości nie jest w stanie normalnie funkcjonować i pracować, chociaż podejmuje kroki w celu znalezienia zatrudnienia.
Wobec tego, że z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., skarżący nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia zawodowego pełnomocnika.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie zawodowego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanych z tym kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego stwierdzić należy, że nie pozwala ona na poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika, bez uszczerbku koniecznego dla niego utrzymania. Wskazać należy, że obecnie jedynym stałym źródłem dochodu skarżącego jest zasiłek stały. Nie jest on jednak wystarczający nawet na pokrycie jego wszystkich wydatków niezbędnych, co zmusza go do korzystania z dodatkowych świadczeń z pomocy społecznej na zakup lekarstw i opału. Skarżący nie posiada również środków majątkowych, które umożliwiłyby mu poniesienie wskazanych kosztów postępowania. Mieszkanie, które stanowi jedyny jego majątek służy bowiem zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych, a ponadto wymaga remontu. Dodatkowo na skarżącym spoczywa obowiązek spłaty zadłużenia z tytułu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
W tych okolicznościach, za zasadne uznano ustanowienie dla skarżącego radcy prawnego, bowiem zgromadzenie środków pieniężnych na ten wydatek jest w jego aktualnej sytuacji życiowej obiektywnie niemożliwe.
W konsekwencji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 249a p.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 2 i art. 262 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.