Uzasadnienie
Orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia "[...]" D.S. został uznany za niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju (kategoria D).
W dniu 28 września 2007 r. w/w, wskazując na poprawę swego stanu zdrowia, zwrócił się do Wojskowej Komendy Uzupełnień o skierowanie go do wojskowej komisji lekarskiej w celu zmiany kategorii.
Wniosek ów został rozpatrzony negatywnie decyzją Wojskowego Komendanta Uzupełnień "[...]" z dnia "[...]". W jej uzasadnieniu podano, iż zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004r. Nr 241 poz. 2416 ze zm.), skierowanie do komisji lekarskiej może nastąpić wyłącznie w przypadku istnienia uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych a w rozpatrywanym przypadku potrzeby takie nie występują.
W odwołaniu od tej decyzji D.S. wskazał, iż obecnie czuje się zdrowy; chciałby podjąć pracę w służbach mundurowych, jednak tam wymagana jest kategoria A. Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia "[...]". Organ II instancji podzielił stanowisko Wojskowego Komendanta Uzupełnień odnośnie interpretacji art. 29 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP. Wyjaśnił ponadto odwołującemu się, iż w świetle przepisów w/w ustawy organy administracji wojskowej nie tylko nie mają obowiązku, lecz także prawa do kierowania osób do wojskowych komisji lekarskich, celem ustalenia stanu zdrowia na użytek ewentualnego nawiązani stosunku pracy, czy też podjęcia służby w innych służbach mundurowych, albowiem każda z tych służb posiada autonomiczne procedury naboru, w tym procedury dotyczące ustalania zdrowotnych predyspozycji kandydatów do pełnienia tej służby.
W skardze na tą decyzję D.S. podniósł, iż odmowa skierowania go na komisję weryfikacyjną jest krzywdząca, ogranicza jego prawo do pracy i nie pozwala na korzystanie z pełni praw obywatelskich zagwarantowanych w Konstytucji RP.
Podtrzymując argumentację zawartą w swej decyzji, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na zarzuty skarżącego stwierdził, iż posiadana przez niego kategoria zdrowia, orzeczona wyłącznie na potrzeby powszechnego obowiązku obrony w żaden sposób nie dyskwalifikuje go do podjęcia pracy w innych służbach mundurowych.
Nie istnieje żaden przepis, który by uzależniał przyjęcie do innej służby mundurowej niż Wojsko Polskie od posiadania kategorii zdrowia ustalonej wyłącznie dla potrzeb powszechnego obowiązku obrony. Taki stan rzeczy podyktowany jest m.in. faktem, iż stan zdrowia podlega nieustannie ewolucji, dlatego też istnieje konieczność określania go w danym momencie i pod kątem aktualnych wymogów danej służby mundurowej.
Nadmienił ponadto, iż w chwili obecnej w stosunku do skarżącego nie toczy się - z urzędu lub na wniosek skarżącego - żadne postępowanie związane z powołaniem do służby wojskowej.
Na rozprawie skarżący przedłożył zaświadczenie lekarskie z dnia 10 października 2007 r. o zdolności podjęcia przez niego pracy w charakterze strażnika miejskiego oraz regulamin organizacyjny Straży Miejskiej, określający m.in. zasady poboru strażników.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji.
W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa.
Przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej przewidują dwa odrębne tryby orzekania o zdolności do służby wojskowej. Zasadą jest, iż określenie zdolności poborowych do czynnej służby wojskowej należy do kompetencji powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich (art. 26 ust. 1 powołanej ustawy). Natomiast wojskowe komisje lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej: 1) poborowych, w okresie kiedy nie urzęduje powiatowa komisja lekarska, 2) żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową oraz 3) żołnierzy rezerwy (art. 29 ust 1 pkt 1 - 3 ustawy).
Wskazać przy tym należy, iż do wojskowej komisji lekarskiej kieruje - z urzędu lub na wniosek - wojskowy komendant uzupełnień, a w odniesieniu do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową - dowódca jednostki wojskowej (art. 29 ust. 2 ustawy). Stosownie jednak do art. 29 ust. 5 powołanej ustawy skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej na wniosek osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, może nastąpić wyłącznie w przypadku istnienia uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych.
W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się do Wojskowego Komendanta Uzupełnień o skierowanie go na wojskową komisję lekarską w celu zmiany kategorii. Przepis art. 29 ust. 2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, co prawda, przewiduje możliwość wystąpienia z wnioskiem o skierowanie na wojskową komisję lekarską, jednakże ust. 5 tegoż artykułu ogranicza możliwość skierowania na taką komisję wyłącznie w przypadku istnienia uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych. Ustawodawca uzależnił więc uprawnienie do ubiegania się o skierowanie na komisję lekarską od potrzeb Sił Zbrojnych w tym zakresie.
Zatem sam fakt, iż istnieje przepis dający uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o skierowanie na wojskową komisję lekarską nie oznacza, iż wniosek taki musi być w każdym wypadku załatwiony pozytywnie, zwłaszcza iż sama ustawa określa dokładnie, w jakich wypadkach takie skierowanie może nastąpić (wyłącznie w przypadku istnienia uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych).
Organy wskazały, iż w niniejszej sprawie nie istnieją uzupełnieniowe potrzeby Sił Zbrojnych dotyczące osoby skarżącego. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż w stosunku do skarżącego nie toczy się żadne postępowanie związane z powołaniem do służby wojskowej. Dlatego odmowa uwzględnienia wniosku skarżącego przez organy administracji nie narusza prawa.
Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego wskazać należy, że treść normatywna jakiegokolwiek zapisu Konstytucji R.P. nie umożliwia oparcia na niej orzeczenia sprzecznego z ustawowym uregulowaniem kwestii orzekania o zdolności do służby wojskowej.
Wobec powyższego w ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W związku z tym skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).