Uzasadnienie
A.L., po oddaleniu jego skargi na decyzję o uchyleniu decyzji przyznającej mu zasiłek stały, wystąpił we wniosku z 12 lutego 2017 r. o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego lub adwokata.
Stwierdził, iż nie stać go na opłacenie adwokata w celu wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż nie posiada żadnego majątku i nie uzyskuje żadnych dochodów, a jedynie okresową pomoc z MOPS. Jest też niepełnosprawny, a poza tym nie może podjąć pracy ze względu na sprawowanie całodobowej opieki nad niezdolną do samodzielnej egzystencji matką. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką. Nie posiada żadnego majątku, do majątku matki należy natomiast mieszkanie o powierzchni 76 m2. Źródłem dochodu rodziny jest emerytura matki w kwocie 1704 zł. Wśród ponoszonych wydatków skarżący wykazał: raty pożyczek (700 zł), opłaty za mieszkanie (400 zł) i koszty zakupu leków (200 zł). Skarżący wykazał ponadto zadłużenie alimentacyjne w kwocie 32000 zł.
Wobec tego, iż z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Bazując na informacjach poświadczonych przez skarżącego należy przyjąć, iż znajduje się on w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie postanowień dotyczących prawa pomocy.