Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania Syndyka masy upadłości Spółki A w upadłości likwidacyjnej, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] cofająca zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w części obejmującej punkt gier na automatach o niskich wygranych wyszczególniony pod pozycja 80 załącznika nr 1 zezwolenia.
W dniu 1 października 2014 r. [data nadania przesyłki w UP] Syndyk masy upadłości Spółki A w upadłości likwidacyjnej złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na tę decyzję, wnosząc o jej uchylenie oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, a także przyznanie skarżącej prawa pomocy, poprzez całkowite zwolnienie od kosztów sądowych. Decyzjom zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 pkt 4 ugh, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że czasowe niewykonywanie działalności skarżącej uzasadnia cofnięcie zezwolenia, jak również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 w związku z art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 1 pkt 11 w związku z art. 1 pkt 4 w związku z art. 8 oraz art. 10 Dyrektywy 98/34/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, w szczególności błędnego stanowiska, co do technicznego charakteru przepisu art. 59 pkt 4 ugh.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.
W wyniku przedłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, Starszy referendarz Sądowy w WSA w Olsztynie postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. sygn. II SA/Ol 1155/14 odmówił zwolnienia Syndyka masy upadłości Spółki A w upadłości likwidacyjnej od kosztów sądowych.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 23 grudnia 2014 r. Syndyk został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, stosownie do § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem, iż w przypadku nieuiszczenia wpisu skarga zostanie odrzucona.
Zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu zostało doręczone w dniu 5 stycznia 2015 r. pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu w sprawie - adw. T.G. na adres Spółki B w P. (karta 33 akt).
W wyznaczonym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm) zwanej dalej: ustawą ppsa. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Sądu wynika, że przesyłka dla skarżącego Syndyka masy upadłości zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została doręczona w dniu 5 stycznia 2015 r. profesjonalnemu pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (pełnomocnictwo - karta 4 akt). Doręczenia na adres: [...], Spółka Partnerska w P. przy ul. [...] dokonano w trybie art. 67 § 3 ustawy ppsa.
Zatem uiszczenie wpisu sądowego przez skarżącą stronę winno nastąpić w terminie do dnia 12 stycznia 2015 r.
W zakreślonym ustawowym terminie strona nie uiścił wpisu sądowego.
Stosownie zaś do art. 214 § 1 ustawy ppsa. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.
Skarżący został pouczony o skutkach nieuiszczenia wpisu, a wobec tego bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu spowodował odrzucenie jego skargi, zgodnie z art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.