Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta A nie uwzględnił wniosku strony skarżącej z dnia 3 marca 2015 r., tym samym postanowieniem z dnia "[...]" odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie budowy przy ul. A w A, od strony ulicy A obiektu budowlanego (blaszaka).
W uzasadnieniu organ wskazał, że fakt złożenia przez skarżących do Sądu Rejonowego wniosku w sprawie zarządzania nieruchomością nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., dlatego też nie ma podstaw do zawieszenia postępowania.
Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli M. i E. J. zarzucając naruszenie:
- - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na niezastosowaniu tego artykułu i w konsekwencji braku zawieszenia postępowania pomimo, że w realiach niniejszej sprawy powyższy przepis znajduje zastosowanie,
- - art. 9 k.p.a. polegające na błędnym pouczeniu co do braku możliwości wniesienia zażalenia na wymienione postanowienie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania. Jednocześnie skarżący zawnioskowali o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu zażalenia powołano się na okoliczności, z których ma wynikać, że rozstrzygnięcie sprawy przez sąd powszechny jest niezbędne do zakończenia postępowania administracyjnego i tym samym stanowi zagadnienie wstępne.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]" stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia i w związku z tym pozostawił je bez rozpoznania.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że po zmianie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania przysługuje zażalenie. Orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza to, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje.
Skargę na powyższą decyzję wywiedli M. i E. J., zarzucając mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenie:
- - art. 101 § 3 k.p.a. polegające na błędnej wykładni wskazanego przepisu i uznanie, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie służy zażalenie i w konsekwencji pozostawienie bez rozpoznania zażalenia strony z dnia 24.07.2015 r.
- - art. 124 § 1 k.p.a. polegające na błędnym powołaniu podstawy prawnej poprzez nie wskazanie na art. 101 § 3 k.p.a., na który organ powołuje się w uzasadnieniu postanowienia.
W konsekwencji pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji.
W uzasadnieniu skarżący wskazał na tezę zawartą w jednym z komentarzy do kodeksu postępowania administracyjnego, mówiącą o tym, że zażalenie przysługuje na wszystkie postanowienia w sprawie zawieszenia w tym i na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Powtórzony też został zarzut naruszenia art. 101 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Zgodnie z treścią art. 141 § 1 k.p.a. prawo zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. wprowadziła istotną zmianę dotyczącą postanowień wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania. Zmiana ta polegała m. in. na dodaniu w § 3 art. 101 k.p.a., że zażalenie służy również na postanowienie w sprawie "odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", unormowanie to musiało mieć coś na celu i być powodowane jakąś racjonalną przesłanką.
Innymi słowy zmiana przedstawionego wyżej przepisu zawęziła możliwości zaskarżenia postanowień dotyczących zawieszenia postępowania. Po 11 kwietnia 2011r. zażalenie służy tylko na postanowienie o zawieszeniu postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszenia postępowania. Przedstawioną nowelizacją wyeliminowano możliwość zaskarżania postanowień o odmowie zawieszenia postępowania i o podjęciu zawieszonego postępowania.
Obecnie w orzecznictwie sądowym prezentuje się jednolity pogląd, wskazujący jedynie na możliwość zaskarżenia postanowienia o zawieszeniu postępowania i o odmowie jego podjęcia, czyli podobnie jak to ma miejsce w procedurze cywilnej i uregulowanej w prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, np. wyrok NSA z 18 lipca 2014 r. w sprawie II OSK 340/13, postanowienie NSA z 23 maja 2013 r. w sprawie II OSK 1617/12 – orzeczenia publikowane w CBOiS.
Podobnie w doktrynie wskazuje się, że brak możliwości zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania usprawiedliwia zasada szybkości postępowania i niedopuszczania do jego przewlekłości.
Pogląd przedstawiony przez skarżącego mówiący o istnieniu prawnej możliwości zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania został rzeczywiście zaprezentowany we wskazanym w skardze komentarzu, jednak skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie z powodów wskazanych wyżej nie podziela tego stanowiska.
Skoro obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia przepisy procedury administracyjnej nie przewidywały samoistnego środka zaskarżenia postanowień o odmowie zawieszenia postępowania, to środek ten stronie nie przysługuje. Wówczas stosownie do art 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza wówczas niedopuszczalność odwołania, przepis ten w myśl art. 144 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie do zażaleń. Zbędnym więc było powoływanie w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 101 § 3 k.p.a., o co wnosił skarżący.
Dlatego też Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.