Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 października 2012r., sygn. akt II SA/Ol 1179/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]" w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.
W dniu 19 listopada 2012r. do tutejszego Sądu wpłynął, przekazany przez organ, wniosek strony skarżącej, zgłoszony na podstawie art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku podano, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, to jest art. 2 Konstytucji RP w związku z naruszeniem zasady "niedziałania prawa wstecz". Z tego też powodu uznano, że wykonanie decyzji może narazić stronę na niepotrzebną szkodę.
Ustosunkowując się do tego wniosku, w piśmie z dnia 7 grudnia 2012r. organ wskazał, że na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. W tych okolicznościach, organ uznał wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji za bezprzedmiotowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Stosownie do art. 127 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), podczas zawieszenia postępowania sąd nie podejmuje żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Czynności podejmowane przez strony, a nie dotyczące tych przedmiotów, wywołują skutki dopiero od dnia podjęcia postępowania.
W świetle powyższej regulacji prawnej stwierdzić należy, że w okresie zawieszenia postępowania sądowego dopuszczalne jest zgłoszenie przez stronę skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wniosek taki nie może jednak odnieść zamierzonego skutku, gdyż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu z mocy samego prawa. Zgodnie bowiem z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego - staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
- 1) odrzucenia skargi,
- 2) cofnięcia skargi, lub
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Powołana regulacja prawna znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Strona skarżąca wniosła bowiem skargę na ostateczną decyzję organu odwoławczego z zachowaniem ustawowego terminu, a sąd administracyjny dotychczas nie wydał żadnego z powyższych orzeczeń. Oznacza to, że zaskarżona decyzja aktualnie nie podlega wykonaniu z mocy samego prawa.
Brak cechy wykonalności zaskarżonej decyzji uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny zasadności wniosku strony skarżącej o wstrzymanie jej wykonania. Przedmiotem orzeczenia Sądu o wstrzymaniu może być bowiem tylko taki akt, który podlega wykonaniu. Za konstatacją taką przemawia samo brzmienie art. 61 § 3 p.p.s.a., w świetle którego, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie może budzić wątpliwości, że ocena wystąpienia w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji musi być dokonywana w kontekście realnej możliwości wykonania tej decyzji przed wydaniem orzeczenia sądowego dotyczącego zasadności skargi. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.