Uzasadnienie
W.S. - po oddaleniu jej skargi na decyzję o przyznaniu zasiłku celowego - zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Według oświadczenia zawartego we wniosku skarżąca pobiera zasiłek stały (604 zł), a jej jedynym majątkiem są "dom jednorodzinny drewniany bez wartości" oraz nieruchomość rolna o powierzchni 0,97 ha. Ponosi "podatek 411 zł rocznie" oraz wydatki na energię elektryczną, gaz, wodę i leczenie, których wysokość zależna jest od miesiąca.
W gospodarstwie domowym skarżącej przebywa "wynajmujący pokój".
Z akt administracyjnych sprawy wynika dodatkowo, iż skarżąca od wielu lat korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej; jest wdową, ma trzy dorosłe córki, które są wraz z nią współwłaścicielkami zajmowanego przez nią domu. Budynek jest zaniedbany, nigdy nie był remontowany. Córki odmówiły partycypowania w kosztach remontu. Wraz ze skarżącą mieszka jej znajomy, który dokłada się do opłat eksploatacyjnych.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Ponieważ z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 w skrócie: p.p.s.a.), strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249a p.p.s.a. Tym samym w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia radcy prawnego.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Informacje poświadczone przez skarżącą, zbieżne z treścią dokumentów akt organu pomocy społecznej, dają podstawę do stwierdzenia, iż znajduje się ona w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień dotyczących prawa pomocy.