Uzasadnienie
Decyzją z dnia 20 sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w "[...]"utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która wymierzono "[...]" karę pieniężną w kwocie 132.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
W złożonej na tę decyzję skardze Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji obu instancji i zalecenie umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Podała, że organ pierwszej instancji włączył do akt sprawy materiał dowodowy pochodzący z akt sprawy karnej skarbowej (sygn. "[...]"). Dokumenty te bezspornie dotyczyły czynności organu celnego przeprowadzonych dnia 30 października 2014 r. w lokalu przy ul. "[...]"i zostały podjęte wobec "[...]". Nałożenie w tych okolicznościach kary pieniężnej na Skarżącą było oczywiście bezzasadne, podobnie jak utrzymanie jej w mocy kwestionowanym obecnie orzeczeniem odwoławczym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania. Podał, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., uwzględnił skargę w całości, uchylił decyzje obu organów podatkowych i umorzył postępowania w sprawie. Wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celnego w "[...]"błędnie wszczął w dniu 5 maja 2015 r. postępowanie wobec "[...]", gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał, iż właścicielem automatów do gier objętych postępowaniem jest "[...]".
Wobec powyższego postępowanie winno być wszczęte i prowadzone wobec tej Spółki. W konsekwencji, decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w "[...]"z dnia 22 czerwca 2015 r. i Dyrektora Izby Celnej w "[...]"z dnia 20 sierpnia 2015 r. zostały również błędnie wydane dla skarżącej Spółki. Organ zauważył, że pełnomocnik obu Spółek r.pr. "[...]"nie podniósł powyższego faktu w złożonym odwołaniu, a ponadto z załączonych do skargi wydruków KRS dla ww. podmiotów wynika, że obie Spółki prowadzone są przez tych samych wspólników. Organ odwoławczy wywiódł ponadto, że skierowanie decyzji do osoby niebedącej strona w sprawie nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
Pismem procesowym z dnia 5 listopada 2015 r. organ odwoławczy wniósł o odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania w całości lub w części, stosownie do art. 206 p.p.s.a., gdyż po otrzymaniu skargi Strony, uwzględnił ją w całości, wydając w dniu 21 października 2015 r. decyzję orzekającą uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w "[...]"z dnia 20 sierpnia 2015 r. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 22 czerwca 2015 r. i umorzył postępowanie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zaskarżone orzeczenie zostanie wyeliminowane z porządku prawnego m.in. w trybie autokontroli. Podstawę prawną do takiego działania organu administracji stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a., zezwalający organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę w całości i decyzją z dnia 21 października 2015 r. uchylił w całości własną decyzję z dnia 20 sierpnia 2015 r. oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w "[...]"z dnia 22 czerwca 2015 r., umorzył postępowanie w sprawie i stwierdził, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w "[...]"z dnia 20 sierpnia 2015 r., nie została wydana bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
W tych okolicznościach wniosek o umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie. Zaistniały bowiem okoliczności, które uczyniły zbędnym wydanie wyroku w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowe.
Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na uwzględnienie przez organ administracji skargi w całości powoduje, że skarżącemu przysługuje od tego organu zwrot kosztów postępowania, co wynika z art. 201 § 1 p.p.s.a.
Sąd nie uwzględnił wniosku o zastosowania art. 206 p.p.s.a., gdyż stosownie do art. 201 § 2 p.p.s.a. jedynie w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2, przepis art. 206 stosuje się odpowiednio. Ustawodawca przewidział więc możliwość odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, jedynie gdy akt lub czynność zostały wydane lub podjęte na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu mediacyjnym, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Wobec powyższego, na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.