Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" działająca z upoważnienia Prezydenta "[...]" Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" orzekła o wstrzymaniu od dnia "[...]" wypłaty dodatku mieszkaniowego przyznanego P. B. R. decyzją z dnia "[...]" w kwocie "[...]" do czasu uregulowania zaległości w opłacaniu czynszu nie później jednak niż w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu decyzji podano, ze P. B. R. wystąpił w dniu "[...]" o przyznanie mu dodatku mieszkaniowego i decyzją z dnia "[...]" taki dodatek mieszkaniowy mu przyznano w wysokości "[...]" na okres od "[...]" do dnia "[...]". W decyzji tej zawarto pouczenie o obowiązku opłacania należności za zajmowany lokal do pełnej wysokości. W dniu "[...]" Zakład Lokali i Budynków Komunalnych w "[...]’ poinformował organ, że wnioskodawca nie opłacił należnej części czynszu za miesiące sierpień i wrzesień "[...]".
W związku z tym – powołując się na treść art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych – orzeczono o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego. Jednocześnie wskazano, że nieuregulowanie zaległości w terminie 3 miesięcy od dnia wydania przedmiotowej decyzji spowoduje je wygaśnięcie. Natomiast uregulowanie zaległości w tym terminie spowoduje wypłatę dodatku za okres, w którym wyplata była wstrzymana.
Od decyzji tej odwołanie wniósł P. B. R. Zarzucił, że decyzja o przyznaniu mu dodatku mieszkaniowego została wydana z naruszeniem prawa i dlatego złożył skargę do WSA w Olsztynie. Podniósł, że przyznana mu wysokość dodatku nie pozwala mu na opłacanie czynszu, bo kwota ta jest za wysoka. Przez takie działanie "wprowadzono go w głęboką nędzę" nie licząc się z naruszeniami prawa, które ma zamiar wykazać w skardze do Trybunału Konstytucyjnego.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych należy do przepisów, które nie pozwalają organowi na wybór rozstrzygnięcia. Zatem w przypadku stwierdzenia istnienia zaległości organ jest zobowiązany wydać decyzję o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego i bez znaczenia są powody powstania zaległości. Przy czym warunkiem do wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego jest także okoliczność, że zaległości powstały w okresie, na który strona miała przyznany dodatek. Wskazano, że w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki do wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku, a w związku z tym organ I instancji był zobligowany do jej wydania.
W skardze na tę decyzję P. B. R. zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o decyzję MOPS niezgodną z prawem. Wskazał, że wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 883/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego została wydana niezgodnie z prawem, a w związku z tym w ocenie skarżącego organy nie mogą wywodzić z tej decyzji negatywnych dla skarżącego konsekwencji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji nie naruszają prawa.
Przede wszystkim należy wskazać, że dodatki mieszkaniowe są finansowane ze środków publicznych. Zgodnie bowiem z art. 9a ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013r., Nr 71 poz. 734) wypłata dodatków mieszkaniowych jest zadaniem własnym gminy. W związku z tym ustawodawca określa nie tylko zasady przyznawania tego rodzaju świadczenia, ale także obowiązki spoczywające na osobie korzystającej z dodatku mieszkaniowego. Do takich obowiązków należy między innym obowiązek uiszczania należności za zajmowany lokal stanowiącej różnicę między przyznanym dodatkiem mieszkaniowym, a kwotą pełnej należności za zajmowany lokal. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości.
Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Należy przy podkreślić, że w myśl art. 7 ust. 8 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wniesienie odwołania od decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego nie powoduje wstrzymania wypłaty tego dodatku. Zatem od momentu wydania decyzji przez organ I instancji organ ten ma obowiązek przekazywania kwoty przyznanego dodatku mieszkaniowego na konto zarządcy.
Tym samym osoba uprawniona z decyzji ma obowiązek uiszczać pozostałą część należności za zajmowany lokal. Zatem - jak słusznie wskazało Kolegium - żadna okoliczność (nawet wniesienie odwołania) nie zwalnia osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego z obowiązku uiszczania należności za zajmowany lokal.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że skarżący nie uiszczał należności za zajmowany lokal w okresie obowiązywania decyzji z dnia "[...]", twierdząc że jest ona bezprawna. Jednakże podnoszona przez niego okoliczność nie zwalniała go z obowiązku uiszczania należności za zajmowany lokal. Bowiem w obrocie prawnym pozostawała decyzja o przyznaniu mu dodatku mieszkaniowego i w związku z tym organ był zobowiązany do jej wykonywania i przekazywania na konto zarządcy kwoty przyznanego na podstawie te decyzji dodatku mieszkaniowego, a skarżący był zobowiązany do uiszczania pozostałej należności. Skoro zaś skarżący nie uiszczał tych należności, obligowało to organ do orzeczenia o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego.
Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego na dzień jej wydania przez organ administracji. W tej dacie obowiązywała jeszcze decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, gdyż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uchylający decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego został wydany w dniu 5 grudnia 2013r., a zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana w dniu "[...]", zaś decyzja organu I instancji – w dniu "[...]". Dopóki zatem w obrocie prawnym pozostawała decyzja o przyznaniu skarżącemu dodatku mieszkaniowego nie było żadnych podstaw, aby był on zwolniony z uiszczania należności za zajmowany lokal, a jeśli tego nie czynił to organ miał obowiązek wydania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.