Uzasadnienie
L. K. wnioskiem z dnia 24 maja 2002 r. zwrócił się do Wójta Gminy S. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr ew. 270/9, obręb M. dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolniczego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając niniejszą sprawę w trybie odwoławczym dwukrotnie uchylało decyzję Wójta Gminy S. i przekazywało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją nr "[...]" z dnia 28 sierpnia 2003 r. Wójt Gminy S., po ponownym rozpatrzeniu wniosku L. K., odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr ew. 270/9 obręb M. dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolniczego.
W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.) wskazując, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu tylko wtedy gdy jest spełniony jednocześnie warunek zgodności z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zdaniem organu I instancji wydanie pozytywnej decyzji dla zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego stanowiłoby naruszenie przepisów szczególnych, tj. rozporządzenia Wojewody nr "[...]" z dnia 11 stycznia 2000 r. w sprawie wyznaczenia zespołu przyrodniczo - krajobrazowego o nazwie "A".
Organ I instancji stwierdził, iż co prawda miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację siedlisk w rozproszeniu na areale powyżej 5 ha, jednak położenie wnioskowanego siedliska w obrębie zespołu przyrodniczo -krajobrazowego "A" ustalonego rozporządzeniem Wojewody wyklucza możliwość jego lokalizacji.
We wniesionym od tej decyzji odwołaniu L. K. zarzucił, że decyzja organu I instancji wydana została na podstawie przepisu lokalnego sprzecznego z ustawą z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 114, poz. 492, z późn. zm.) Wskazał, że art. 3la pkt 10 tej ustawy przewiduje możliwość wprowadzenia na terenie zespołu przyrodniczo - krajobrazowego zakazu budowy budynków, budowli, obiektów budowlanych mogących mieć negatywny wpływ na obiekt chroniony bądź spowodować degradację krajobrazu, zaś rozporządzenie Nr "[...]" Wojewody przewiduje zakaz bezwarunkowy wznoszenia obiektów budowlanych co w jego ocenie oznacza, że w tej części rozporządzenie jest dotknięte wadą nieważności i nie może wywoływać skutków prawnych. Podniósł także, że planowana budowa siedliska nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów zdaniem odwołującego nie było podstaw do wydania decyzji odmownej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania L. K., decyzją z dnia 6 października 2003 r. nr "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż stosownie do § 2 pkt 7 rozporządzenia Wojewody z dnia 11 stycznia 2000 r. (Dz.Urz. Woj. "[...]") na terenie zespołu przyrodniczo -krajobrazowego o nazwie "A" obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów budowlanych, w tym rolniczych, jednorodzinnych, rekreacyjnych i szaletów poza zwartymi terenami wsi, natomiast działka nr 270/9 obręb M. leży poza obszarem zwartej zabudowy wsi M., w znacznej odległości od tej miejscowości. Budowa siedliska na przedmiotowej działce byłaby więc w sposób oczywisty niezgodna z powołanym przepisem ze względu na zakaz realizacji m.in. obiektów rolniczych i jednorodzinnych na obszarze zespołu przyrodniczo - krajobrazowego "A". Kolegium stwierdziło, że rzeczywiście przepis § 2 pkt 7 powołanego rozporządzenia nie jest zgodny z art. 31 a pkt 10 ustawy z dnia 10 października 1991 r. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001 r. Nr 3, póz. 210), rozporządzenie jest jednak aktem prawa miejscowego, który wiąże Kolegium i z tych względów Kolegium nie mogło uwzględnić tej okoliczności.
Organ II instancji dodał, iż z wyjaśnień Wójta Gminy S. wynika, że teren gminy S. nie posiada obecnie planu miejscowego, gdyż dotychczasowy miejscowy ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy z 1993 r. utracił moc z dniem l stycznia 2003 r., a Rada Gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia nowego planu miejscowego. W tej sytuacji podniesiona w odwołaniu i w decyzji organu I instancji kwestia zgodności zamierzenia wnioskodawcy z ustaleniami obowiązującego wcześniej miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej uchylenie decyzji będącej przedmiotem odwołania.
Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do tutejszego Sądu wniósł L. K. W skardze ponowił argumentację z odwołania odnośnie wydania przez organy decyzji w oparciu o § 2 pkt 7 powołanego wyżej rozporządzenia, które w ocenie skarżącego jest niezgodne z art. 3 la pkt l O ustawy z 16 października 1991 r. o ochronie przyrody normującym względny zakaz budowy obiektów budowlanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji.
Zaskarżona decyzji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały m.in. na podstawie art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15, poz.139 z 1999 r.ze zm.). Przepis ten stanowi, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust.
2. Organy orzekające w niniejszej sprawie stwierdziły, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez skarżącego inwestycji byłoby sprzeczne z rozporządzeniem Wojewody z dnia 11 stycznia 2000 r. w sprawie wyznaczenia zespołu przyrodniczo - krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. "[...]"), wydanym na podstawie art. 39 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie ((Dz.U. Nr 91, póz. 577) w związku z art. 31 i 32 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 114, poz. 492, z późn. zm.). W myśl § 2 pkt 7 tego rozporządzenia na terenie zespołu przyrodniczo - krajobrazowego o nazwie "A" obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów budowlanych w tym rolniczych i jednorodzinnych, rekreacyjnych i szaletów poza zwartymi terenami wsi.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę zważył, że w dacie orzekania przez organy obu instancji obowiązywał art. 3la pkt 10 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 7 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody (Dz.U. z 2001 r. Nr 3, poz. 21), która weszła w życie 2 lutego 2001 r. Zgodnie z pkt 10 tego artykułu w stosunku do form przyrody, o których mowa w art. 28-31, zabrania się budowy budynków, budowli, obiektów małej architektury i tymczasowych obiektów budowlanych mogących mieć negatywny wpływ na obiekt chroniony bądź spowodować degradację krajobrazu.
Z analizy powyższych przepisów wynika bezspornie, że zawarte w nich uregulowania nie są ze sobą zgodne. Jak trafnie podnosi skarżący, zapis ustawowy, w przeciwieństwie do postanowień aktu prawa miejscowego jakim jest omawiane rozporządzenie wojewody, nie zawiera bezwzględnego zakazu budowy budynków lub budowli.
Kwestią bezsporną jest, że rozporządzenia wojewody są aktami prawa miejscowego w rozumieniu art. 39 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz.U. Nr 91, poz. 577) i jako takie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jeśli jednak sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję wydaną w oparciu o przepis prawa miejscowego, stwierdzi, że przepis ten narusza zasady ustawowe, ma prawo, korzystając z konstytucyjnej prerogatywy orzekania na podstawie Konstytucji i ustaw, odmówić w konkretnej sprawie zastosowania przepisów tego aktu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2000 r., sygn. akt III RN 208/99, OSNAPU 2001 nr 4 póz. 103).
Sąd orzekający w niniejszej sprawie korzystając z tej kompetencji postanowił odmówić zastosowania § 2 pkt 7 omawianego rozporządzenia nr "[...]" Wojewody, jako że w dacie orzekania przez organy administracji publicznej pozostawał on w sprzeczności z art. 3 la pkt 10 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 114 poz. 492, ze zm.).
Mając na uwadze powyższe, właściwe organy administracji publicznej rozpoznając ponownie wniosek skarżącego obowiązane są stosować wyłącznie przepisy obowiązujących ustaw, o ile do tego czasu wojewoda nie uwzględni w rozporządzeniu unormowań wynikających z ustawy o ochronie przyrody.
Z przytoczonych motywów Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § l pkt l lit. a ustawy z dnia 30 sieipnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądamiadministracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego (pkt II sentencji wyroku) oraz orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt III sentencji) uzasadniają przepisy art. 152 i 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.