Uzasadnienie
B.P., skarżąc decyzję przyznającą jej zasiłek celowy, wniosła o ustanowienie na jej rzecz adwokata.
W uzasadnieniu podała, iż jest matką samotnie wychowującą dwóch synów w wieku 8 i 3 lat. Dzieci nie otrzymują renty po ojcu, który zmarł w październiku 2013 r. (oczekiwana jest rozprawa sądowa w tej sprawie). Jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. Otrzymuje 520 zasiłku rodzinnego, 309 zł zasiłku z tytułu bezrobocia i dodatek mieszkaniowy.
Z oświadczenia wynika nadto, iż trzyosobowa rodzina korzysta z mieszkania komunalnego i nie posiada żadnego majątku.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Zgodnie z art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.), do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (w niniejszej sprawie wynika ono z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy.
Według odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie na rzecz osoby fizycznej profesjonalnego pełnomocnika następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Deklaracja skarżącej, korespondująca z informacjami wynikającymi z akt postępowania administracyjnego, daję podstawę do stwierdzenia, iż znajduje się ona w tego rodzaju sytuacji.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.