Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku A. B. o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, Prezydent Miasta E. decyzją z dnia "[...]" roku, znak "[...]" odmówił przyznania wnioskodawcy zasiłku pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że A. B. nie spełnia warunków do otrzymania tego zasiłku, gdyż ma ukończone 16 lat i nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu co najmniej umiarkowanym, która powstała przed 21 rokiem życia.
Od powyższej decyzji A. B. wniósł odwołanie podnosząc, że jego niepełnosprawność powstała w 1986 roku, gdy miał 19 lat. W 1986 roku pierwszy raz przebywał na leczeniu w zakładzie psychiatrycznym w F., gdzie stwierdzono u niego "[...]". Później jeszcze kilkakrotnie leczył się w tym zakładzie. Zwrócił uwagę na swoją trudną sytuację - opiekuje się niewidomą żoną, otrzymuje niską rentę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" roku, znak Rep. "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu stwierdzono, że wnioskodawca nie spełnia bezwzględnie obowiązującej przesłanki niezbędnej do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego, tj. legitymowania się orzeczeniem o niepełnosprawności powstałej w wieku do ukończenia 21 roku życia. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż niepełnosprawność A. B. powstała po ukończeniu przez niego 21 roku życia. W orzeczeniu lekarskim orzecznika ZUS z "[...]" roku o całkowitej niezdolności do pracy A. B., nie ma informacji od kiedy istnieje ustalona niepełnosprawność. Z kolei z wypisu z treści orzeczenia z
"[...]" roku Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia o zaliczeniu wnioskodawcy do trzeciej grupy inwalidów wynika, iż inwalidztwo istnieje od kwietnia 1988 roku.
Na powyższą decyzję A. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podnosząc, że chorobę psychiczną stwierdzono u niego w 19 roku życia. W 1986 roku pierwszy raz przebywał na leczeniu w zakładzie psychiatrycznym. Prawo do świadczeń rentowych otrzymał od 1 października 1989 roku, ale Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest w stanie ustalić od kiedy jest on osobą niepełnosprawną.
Skarżący wskazał na swoją trudną sytuację, gdyż otrzymuje niską rentę. Ponadto poinformował, że opiekuje się niewidomą żoną.
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, iż fakt leczenia i przebywania w szpitalu nie jest tożsamy z uznaniem osoby za niepełnosprawną z dniem pierwszej wizyty u lekarza.
W piśmie procesowym z dnia 24 kwietnia 2006 roku skarżący ponownie podniósł, że schizofrenię stwierdzono u niego w wieku 19 lat i na potwierdzenie tego faktu przedłożył kserokopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego ze szpitala psychiatrycznego w F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na podstawie art. 1 § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zaskarżone decyzje pod względem ich legalności, czyli zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd rozpoznając skargę dokonuje oceny, czy przy wydaniu aktów nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego lub procesowego.
Zasiłek pielęgnacyjny, zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. nr 228, poz. 2255 ze zm.), jest przyznawany w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje między innymi osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21 roku życia (art. 16 ust. 3 cyt. ustawy). Zatem, aby osoba o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności w wieku powyżej 16 lat mogła otrzymać zasiłek pielęgnacyjny, musi posiadać orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i niepełnosprawność ta musiała powstać do ukończenia przez nią 21 roku życia.
W przedmiotowej sprawie A. B., składając wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, przedłożył organowi wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, z którego wynika, iż 9 września 2003 roku został on uznany za całkowicie niezdolnym do pracy w okresie do października 2006 roku. W zaświadczeniu tym nie została określona data, od kiedy skarżący jest całkowicie niezdolny do pracy.
Po wezwaniu przez organ do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez dostarczenie orzeczenia o niepełnosprawności, z którego wynikałoby, że niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21 roku życia, skarżący przesłał wypis z treści orzeczenia z dnia "[...]" roku Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia o zaliczeniu go do trzeciej grupy inwalidzkiej. W orzeczeniu tym uznano, iż inwalidztwo istnieje od kwietnia 1988 roku.
Zatem skarżący posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, gdyż zgodnie z art. 5 ust. 2 Ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. nr 123, poz. 776 ze zm.) orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o całkowitej niezdolności do pracy, ustalone na podstawie art. 12 ust. 2 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. nr 162, poz. 1118 ze zm.), jest traktowane na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Jednakże drugą niezbędną przesłanką, którą musi spełnić osoba ubiegająca się o zasiłek pielęgnacyjny, jest wymóg, aby niepełnosprawność powstała przed ukończeniem przez nią 21 roku życia.
Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że niepełnosprawność została stwierdzona u skarżącego już po ukończeniu przez niego 21 roku życia. Bowiem skarżący urodził się "[...]" roku, a Komisja Lekarska ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia w orzeczeniu z dnia "[...]" roku uznała, że niepełnosprawność wystąpiła u niego od kwietnia 1988 roku. Z akt sprawy nie wynika natomiast aby A. B. zaskarżył do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych orzeczenie komisji lekarskiej z 1989 r. lub orzeczenie lekarza orzecznika z 2003 roku, a tylko ten sąd mógłby zmienić lub ustalić datę powstania niepełnosprawności u skarżącego.
W tej sytuacji należy zgodzić się z organem, iż skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego. Nie przedstawił on orzeczenia, z którego wynikałoby, że niepełnosprawność powstała u niego przed ukończeniem 21 roku życia. Decyzja o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego nie jest decyzją uznaniową, a zatem nawet biorąc pod uwagę trudną sytuację skarżącego, organy nie były uprawnione do przyznania mu wnioskowanego zasiłku.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.