Uzasadnienie
R. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta E. nr "[...]" z dnia "[...]", na mocy której nakazano M. Z.– inwestorowi budowy garażu murowanego zlokalizowanego w E. przy ulicy O. 10, wykonanie określonych robót budowlanych, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem i warunkami technicznymi. Jednocześnie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w osobie radcy prawnego G. B. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 6 listopada 2012 r. strona skarżąca została wezwana do nadesłania, w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, dowodu nadania w urzędzie pocztowym przesyłki poleconej zawierającej odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 19 czerwca 2012 r.
W związku z tym, iż odpowiedzi na powyższe wezwanie udzielił radca prawny, G. B. jako pełnomocnik skarżącej, zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2012 r. wezwano go do złożenia, w terminie 7 dni, pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 14 grudnia 2012 r.
W dniu 21 grudnia 2012 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo potwierdzające udzielenie przez R. N. pełnomocnictwa radcy prawnemu G. B. do reprezentowania przed sądami, urzędami i innymi instytucjami w sprawach związanych z jej udziałem w posesji położonej w E. przy ulicy O.10.
Natomiast postanowieniem z dnia 11 grudnia 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie to zostało doręczone R.N. w dniu 17 grudnia 2012 r.
W dniu 27 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego) skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego G. B. wniosła sprzeciw od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 grudnia 2012 r., odmawiającego przyznania jej prawa pomocy. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, podnosząc, iż brak dostarczania mu pism i postanowień uniemożliwił przygotowanie właściwych, terminowych odpowiedzi na żądania Sądu, które były kierowane wyłącznie do skarżącej. W tej sytuacji nie jest pewien, kiedy skarżąca otrzymała postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy, zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu może być zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej w dalszej części uzasadnienia jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. W doktrynie i orzecznictwie podkreślono, że "brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem" (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2005r., str. 333, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 14 stycznia 1972r., III CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144; 29 października 1999r., I CKN 556/98, LEX nr 50702; 12 stycznia 1999r., II UKN 667/98, OSNAP – 2000, nr 12, poz. 488, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004r.
FZ 13/04 niepubl.). Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).
Natomiast w myśl art. 259 § 1 p.p.s.a. na postanowienie co do odmowy przyznania prawa pomocy wydanego przez referendarza sądowego stronie przysługuje sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
W rozpoznawanej sprawie referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie postanowieniem z dnia 11 grudnia 2012 r. odmówił przyznania R. N. prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącej w dniu 17 grudnia 2012 r. Zatem termin do wniesienia sprzeciwu w niniejszej sprawie upłynął w dniu 24 grudnia 2012 r.
Jednakże jak wynika z akt sprawy skarżąca ustanowiła pełnomocnika do reprezentowania jej w niniejszej sprawie w osobie radcy prawnego G. B. Słusznie zatem podnosi pełnomocnik skarżącej, iż wszelkie pisma, w tym wydawane postanowienia winny być jemu doręczane. Jednocześnie wskazał on, że w związku z tym, iż nie otrzymał postanowienia z dnia 11 grudnia 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, nie mógł złożyć w terminie sprzeciwu, bowiem nie wiedział, kiedy dokładnie skarżąca odebrała przedmiotowe rozstrzygnięcie, jak również nie miał szans na właściwe przygotowanie odpowiedzi. Dopiero w dniu 21 grudnia 2012r. miał możliwość dokładnego zaznajomienia się z treścią wydanego przez Sąd postanowienia.
W ocenie Sądu powyższe okoliczności wskazują, iż uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu nie było przez skarżącą zawinione. Jednocześnie strona skarżąca zachowała warunki formalne do rozpatrzenia wniosku o przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu, o których mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.