Uzasadnienie
We wniosku, złożonym na urzędowym formularzu, skarżący – D. P. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. W rubryce nr 7.1. w pozycji "mieszkanie" wpisał: "nie mam, "[...]"", w rubryce nr 10 wykazał dochód z tytułu zasiłku stałego w kwocie 529 zł, natomiast w rubrykach nr 5 i 11 dodał, iż jest osobą o "[...]" stopniu niepełnosprawności oraz wykazał wysokość i rodzaj miesięcznych wydatków (wydatki na lekarstwa - 350 zł, środki czystości - 32 zł, "komputer drukowanie" - 58 zł, "przejazdy dojazdy" - 56 zł). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący objęty jest stałą pomocą ośrodka pomocy społecznej i uzyskuje wsparcie w różnych formach.
Wskazać należy, iż w świetle art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, skarżący zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie z mocy ustawy. Tym samym w zakresie rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje jedynie kwestia ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 262 ppsa, do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ppsa, ustanowienie adwokata następuje, jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego stwierdzić należy, iż nie pozwala ona na poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem adwokata, bez uszczerbku koniecznego dla niego utrzymania. Zauważyć należy, iż podstawowym źródłem utrzymania skarżącego jest zasiłek stały w kwocie 529 zł. Nie zabezpiecza on wszystkich niezbędnych potrzeb skarżącego i zmusza go do posiłkowania się innymi świadczeniami z pomocy społecznej. W tej sytuacji za obiektywnie niemożliwe uznać należy zatem zabezpieczenie przez skarżącego środków pieniężnych, które mogłyby być przeznaczone na pokrycie wskazanych wyżej kosztów postępowania, a skarżący nie posiada środków majątkowych, które umożliwiłyby mu ich poniesienie.
W konsekwencji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 262 ppsa, należało orzec jak w sentencji.