Uzasadnienie
W dniu 17 stycznia 2013r. A. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uchwałę Rady Miasta Olsztyna z dnia 31 października 2012r. Nr XXVIII/505/12 w sprawie nadania nazwy Jacka Kuronia ulicy na terenie Olsztyna, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w związku z naruszeniem: art. 8 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; art. 8 ust. 1, art. 103 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 14 października 2010r. o swobodzie działalności gospodarczej; art. 5, art. 7, art. 87 ust. 2 pkt 2 i art. 135 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz uchwały Rady Miasta Olsztyna Nr LXVII/812/10 z dnia 27 października 2010r. w sprawie ustalania zasad nadawania nazw ulicom, parkom i innym terenowym obiektom publicznym oraz drogom wewnętrznym położonym na terenie miasta Olsztyna.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Olsztyna, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi, ewentualnie o jej odrzucenie. Podniesiono, że zaskarżona uchwała nie narusza przywołanych przez skarżącego przepisów. Poza tym organ wskazał, że skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia 20 marca 2013r., w wykonaniu wezwania Sądu, skarżący potwierdził, że przed wniesieniem skargi nie wzywał Rady Miasta Olsztyna do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. Oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Tym samym merytoryczne rozpatrzenie wniosku zawierającego cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego na tej podstawie może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została skutecznie wniesiona. W niniejszej sprawie natomiast taka sytuacja nie miała miejsca, co potwierdził sam skarżący, przyznając, że nie wyczerpał trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 stawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W świetle tego unormowania skuteczność wniesienia skargi na uchwałę czy też zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, zależy od uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.
Przy czym z redakcji tego przepisu wynika jednoznacznie, iż do wyczerpania tego trybu przed wniesieniem skargi obowiązany jest każdy skarżący. Oznacza to, że tylko skarga tego samego podmiotu, który dokonał takiego wezwania jest dopuszczalna (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lutego 2007r., sygn. akt II OSK 414/06, LEX nr 362455). O wymogu uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi również art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).
Zauważyć można w tym miejscu, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być dokonane w każdym czasie, ale przed wniesieniem skargi do sądu (por. T Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, 2005r. wyd. LexisNexis, s. 244). Ponadto wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (vide: postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. sygn. akt OSA 2/02 LEX 55583- ONSA 2003, nr 1, poz. 2).
Mając powyższe na uwadze skargę jako przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.