Uzasadnienie
W dniu 23 sierpnia 2016r. Fundacja R z siedzibą w W wystąpiła w drodze elektronicznej do "P" w E Sp. z.o.o. o udostępnienie informacji publicznej.
Pismem z dnia "[...]"r. Spółka "P" poinformowała o konieczności uiszczenia kwoty "[...]" zł tytułem kosztów związanych z udzieloną informacją. W dniu "[...]"r. Fundacja R wezwała Spółkę do usunięcia naruszenia, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7 ust. 2 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015r., poz. 2058 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.).
Pismem z dnia "[...]"r. Spółka "P" udzieliła odpowiedzi na to wezwanie wskazując, że jest ono bezpodstawne. Pismo to zostało doręczone Fundacji R w dniu "[...]"r., co potwierdza pismo Prezesa Fundacji z dnia "[...]"r.
W dniu "[...]"r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) Fundacja R wniosła skargę na akt wyznaczający wysokość opłaty za dostęp do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest powiadomienie dotyczące ustalenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej, wydany na podstawie art. 15 u.d.i.p. Jak wskazano zaś w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2015r. (sygn. akt I OSK 974/15, dostępne w Internecie) jest to akt spełniający przesłanki przewidziane w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie zaś art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Natomiast w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie Spółka "P" udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa pismem z dnia 14 września 2016r., które doręczone zostało Fundacji w dniu 22 września 2016r. Zatem termin do złożenia skargi upłynął w dniu 24 października 2016r. (poniedziałek). Natomiast skarga została sporządzona i wniesiona w dniu 25 października 2016r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wyjaśnić przy tym należy, że nie ma znaczenia okoliczność, jak zorganizowany jest obieg dokumentów wewnątrz Fundacji, gdyż liczy się data doręczenia pisma osobie upoważnionej do odbioru korespondencji.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia