Uzasadnienie
Z. T. w skardze wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej. Decyzją tą organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr A w A, na działce o nr ew. A w obrębie A. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano, że ewentualna decyzja organu I instancji pozytywna dla inwestora może spowodować nieodwracalne skutki i w ten sposób pozbawić strony obrony uzasadnionego interesu społecznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd musi zatem zbadać istnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze, czy decyzja, o której wstrzymanie strona wnosi, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Po drugie zaś, czy wykonanie tej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji będzie możliwe w razie jednoczesnego spełnienia obydwu przesłanek.
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów oraz legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 752/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia,nsa.gov.pl).
Z konstrukcji normy prawnej art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie. W związku z tym strona skarżąca - dążąc do wstrzymania wykonania decyzji - musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko.
W konsekwencji to strona składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662).
W sprawie niniejszej w ocenie Sądu brak jest przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Po pierwsze, skarżący nie zawarł uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z którego wynikałoby, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu przedstawionym wyżej w rzeczywistości zachodzą. Jak wskazano wyżej, to na skarżących spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w tym przepisie.
Po drugie, zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji odmawiającą ustalenia na wniosek inwestora lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Zaskarżona decyzja nie nadaje się więc do wykonania, gdyż decyzja ta uchyla decyzję organu I instancji i to dodatkowo decyzję, którą organ I odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skutkiem decyzji organu II instancji (w przypadku, gdyby decyzja ta stała się prawomocna) będzie więc jedynie dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego, ale wydana decyzja nie daje inwestorowi uprawnień do prowadzenia dalszego procesu inwestycyjnego, co zdaje się zauważać sam wnioskodawca, wskazując we wniosku, że ewentualna decyzja organu I instancji pozytywna dla inwestora może spowodować nieodwracalne skutki i w ten sposób pozbawić strony obrony uzasadnionego interesu społecznego.
Niemniej jednak Sąd nie może przewidywać jakie skutki spowoduje nowa decyzja organu I instancji. Dodatkowo skarżącemu od nowo wydanej decyzji będą przysługiwały odrębne środki prawne służące jej kwestionowaniu.
W sprawie więc nie można przyjąć wystąpienia wskutek wydania zaskarżonej decyzji "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" lub "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.