Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję z dnia "[...]" Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz nakazał S. B. (dalej zwanemu skarżącym) rozbiórkę samowolnie nadbudowanej części budynku.
W dniu 18 grudnia 2014r. do tutejszego Sądu została przekazana przez organ skarga na powyższą decyzję, w której skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając ten wniosek skarżący podkreślił, że w razie uwzględnienia skargi udzielona mu ochrona będzie jedynie iluzoryczna, a skutki nieuzasadnionej rozbiórki obiektu dotkną tylko jego. Podał, że do skutków rozbiórki należy zaliczyć zarówno straty finansowe, jak i to, że przywrócenie do stanu poprzedniego mogłoby ewentualnie nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy znacznym nakładzie sił i środków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie zaś do art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
W ocenie Sądu, za uwzględnieniem wniosku zgłoszonego w niniejszej sprawie przemawia przede wszystkim przedmiot zaskarżonej decyzji, jakim jest rozbiórka części budynku. Jak słusznie bowiem zauważył skarżący, w razie ewentualnego uwzględnienia skargi do skutków rozbiórki obiektu należy zaliczyć zarówno straty finansowe, jak i to, że przywrócenie do stanu poprzedniego mogłoby nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy znacznym nakładzie sił i środków.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.