Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2016 r. Referendarz sadowy w WSA w Olsztynie pozostawił bez rozpoznania wniosek A. O. z dnia 17 stycznia 2016 r. o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżący nie odpowiedział na jego wezwanie dotyczące uzupełnienia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W złożonym sprzeciwie A. O. podniósł, że jego sytuacja materialna nie pozwala mu na uiszczenie wpisu od skargi. Z kolei niezastosowanie się do wezwania referendarza spowodowane było tym, że skompletowanie wymaganych dokumentów zajęłoby dużo czasu, w sytuacji kiedy musi opiekować się córką i żoną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie. Jedynym argumentem sprzeciwu był brak czasu na skompletowanie dokumentów określonych w wezwaniu referendarza sądowego oraz konieczność sprawowania przez skarżącego opieki nad nieletnią córką i niepełnosprawną żoną
Sąd zaznacza, że referendarz sądowy WSA w Olsztynie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym bez rozpoznania, wskazując, że skarżący nie odpowiedział na jego wezwanie dotyczące uzupełnienia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i przedłożenia dodatkowych dokumentów źródłowych. Sąd podkreśla, że skarżący nie dołączył do sprzeciwu wypełnionego formularza wniosku, jak też innych dokumentów, i wskazuje, że ustawodawca wykluczył możliwość przyznania prawa pomocy w przypadku kiedy strona nie uzupełniła braków wniosku (257 p.p.s.a.).
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.
Dodatkowo należy wskazać skarżącemu, że ponownie może zwrócić się do Sądu o przyznanie prawa pomocy.