Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie administracyjnych akt sprawy wynika, że w dniu 8 stycznia 2008r. E. K. wystąpił do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w "[...]" z wnioskiem o przyznanie pomocy na zakup 1,5t. węgla, pomocy pieniężnej w kwocie 300 zł na zakup lekarstw oraz przyjście z pomocą w przydzieleniu innego lokalu mieszkalnego posiadającego lepsze warunki niż obecnie zajmowane mieszkanie.
Postanowieniem z dnia "[...]", znak "[...]", działający z upoważnienia Starosty – Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w "[...]" przekazał pismo E. K. Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", jako organowi właściwemu w sprawie, z którą zwrócił się E. K. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazał art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.). W uzasadnieniu orzeczenie wskazał, iż organem właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w "[...]" ze względu na art. 17 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.).
Zażalenie ma to postanowienie złożył E. K. wskazując, iż przekazanie jego sprawy do MOPS w "[...]" jest bezzasadne bowiem z tego organu otrzymał już pomoc na wskazane przez siebie potrzeby, ale była to pomoc niewystarczająca. Wskazał, iż na ogrzanie mieszkania, które zajmuje, potrzebuje 3 t. węgla, a z MOPS otrzymał tylko 1,5 t., dlatego jego zdaniem, powinien otrzymać inne mieszkanie, które będzie ciepłe. Wskazał również, iż należytego ogrzania mieszkania wymaga jego stan zdrowia, a na leczenie przeznacza około 260 – 280 zł miesięcznie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a., postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", postanowiło utrzymać w mocy orzeczenie organu I instancji będące przedmiotem zażalenia. W uzasadnieniu wskazało, iż zasady udzielania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zostały uregulowane w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), a zgodnie z tą ustawą właściwym do załatwienia wniosku jest Burmistrz Miasta, w imieniu którego działa Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]". Wskazało, że właściwość miejscowa Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie określona została w art. 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej, a wśród tych zadań nie występuje żadna z form pomocy, o którą występuje E. K. Dlatego też organ I instancji nie mógł postąpić inaczej, jak tylko przekazać sprawę organowi właściwemu miejscowo i rzeczowo do jej rozpatrzenia.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie E. K. żądając jej uchylenia w całości. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organy administracji są wobec niego stronnicze i dlatego nie przyznają mu pomocy, przyczyniając się w ten sposób do pogorszenia jego stanu zdrowia, a nawet zagrażają jego życiu. Wskazał, iż przepisy prawa przewidują, że pomieszczenia, w których przebywają ludzie przez czas dłuższy niż 4 godziny powinny być ogrzewane, a on przebywa tygodniami w nieogrzewanym pomieszczeniu kuchennym, będąc przy tym chorym na marskość prawego płuca.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację prawną zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przepis art. 19 k.p.a. ustanawia ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej właściwości z urzędu. Treść tego obowiązku oznacza powinność organu administracji publicznej przestrzegania przepisów określających właściwość rzeczową i miejscową organu. Znajduje on również swoje potwierdzenie w zasadzie praworządności (art. 6 k.p.a.).
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej do zadań własnych gminy należy m. in. przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych. Dlatego też organem właściwym do rozpoznania wniosku E. K. z dnia 8 stycznia 2008r. był Burmistrz Miasta, z którego upoważnienia działa Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Z kolei właściwość rzeczowa Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie została określona w art. 19 oraz w art. 20 ustawy o pomocy społecznej, a wśród powierzonych tymi normami zadań nie znajduje się żadna z form pomocy, o którą ubiega się skarżący.
Zasadnie zatem Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w "[...]" przekazał pismo E. K. Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", jako organowi właściwemu w sprawie. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie nie może bowiem przejąć kompetencji, które ustawowo przysługują Burmistrzowi Miasta "[...]".
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.
- - ---------------------- 3