Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 listopada 2014r. W. D. wywiódł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie z odwołania W. D. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia "[...]" umarzającej postępowanie w przedmiocie usunięcia odpadów.
Pismem z dnia 18 lutego 2015r. skarżący cofnął swoją skargę i wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Strona skarżąca wskazała, ze zamierza dochodzić swoich praw w innym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm) dalej zwanej: ustawą p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z treści art. 60 ustawy p.p.s.a. wynika, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.
Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym, oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne.
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył w pkt 1 na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.
O zwrocie skarżącemu kwoty 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego orzeczono w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.