Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Referendarz sądowy w WSA w Olsztynie odmówił J. L. zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia o skutkach nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie wymienionych w nim dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych oraz przedłużenia tego terminu, skarżący nie przedłożył ani żadnych oświadczeń, czy też dokumentów źródłowych ani żadnego pisma wyjaśniającego brak ich złożenia. Wobec powyższego nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie, czy rzeczywiście skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, a jeśli tak – to w jakim zakresie. To, że skarżący, mimo wezwania, nie przedkłada żądanych dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących sytuacji majątkowej 3-osobowej rodziny oraz źródeł jej utrzymania i ponoszonych przez nią wydatków, a także wyciągów z rachunków bankowych, nie wyjaśniając jednocześnie przyczyn braku ich złożenia, uniemożliwia zweryfikowanie oświadczenia skarżącego w zakresie sytuacji materialnej i tym samym ocenę jego rzeczywistych możliwości płatniczych.
Rodzi również wątpliwości co do rzetelności złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach i nie pozwala przyjąć w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych, które mogłyby posłużyć do sfinansowania kosztów sądowych, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny.
W złożonym sprzeciwie podniósł, że nie zgadza się z postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. Podniósł, ze Sąd powinien zapoznać się z dochodami rolników.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie. Jedynym argumentem sprzeciwu był brak akceptacji rozstrzygnięcia referendarza sądowego.
Sąd zaznacza, że referendarz sądowy WSA w Olsztynie odmówił zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych wskazując, że skarżący nie odpowiedział na jego wezwanie dotyczące uzupełnienia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i przedłożenia dodatkowych dokumentów źródłowych. Sąd podkreśla, że skarżący nie dołączył do sprzeciwu wypełnionego formularza wniosku, jak też innych dokumentów, i wskazuje, że ustawodawca wykluczył możliwość przyznania prawa pomocy w przypadku kiedy strona nie uzupełniła braków wniosku (257 p.p.s.a.).
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.
Dodatkowo należy wskazać skarżącemu, że środek procesowy nazwany sprzeciwem przysługuje wyłącznie od czynności sądowych wykonywanych przez referendarzy sądowych wymienionych w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., o czym stanowi art. 259 § 1 p.p.s.a. Zakwestionowane przez skarżącego zarządzenie z dnia 1 kwietnia 2016 r. o przedłużeniu terminu do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w związku ze złożeniem urzędowego formularza o przyznanie prawa pomocy nie zostało wydane przez referendarza sądowego w trybie 258 § 2. Od zarządzenia tego nie służy więc stronie prawo wniesienia sprzeciwu.