Uzasadnienie
D. K., powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wniósł do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Ol 1426/15.
Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2016 r. R. M. i M. K., wskazując na naruszenie własnego interesu prawnego, wnieśli - na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi D. K. na uchwałę Rady Miasta "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]"..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Zgodnie zaś z § 2 art. 33 udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 p.p.s.a., w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Z powyższych przepisów wynika, że są uczestnicy postępowania sądowego z mocy prawa (§ 1) oraz uczestnicy postępowania dopuszczeni do udziału w postępowaniu przez sąd (§ 2).
Wnioskodawcy nie są uczestnikami niniejszego postępowania z mocy prawa. Brak jest także podstaw do dopuszczenia ich do udziału w sprawie na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a.
Przede wszystkim wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest zbadanie zgodności z prawem uchwały w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do postępowania w sprawie uchwalania uchwały w sprawie tego planu nie mają w ogóle zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.). Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje bowiem w wyniku przeprowadzenia postępowania legislacyjnego, w niniejszej sprawie w procedurze określonej w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. 2015r., poz. 199). Z regulacji tej ustawy wynika, że plan taki jest aktem prawa miejscowego. Tryb postępowania w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest określony ustawą normująca materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego, a nie przepisami k.p.a. Nie mamy tu do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego.
Procedura planistyczna jest całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej. Podczas, gdy takie właśnie postępowanie określa kodeks postępowania administracyjnego.
Art. 33 § 2 p.p.s.a. dotyczy spraw rozstrzyganych w toku administracyjnego postępowania, toczącego się na podstawie przepisów k.p.a. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania w sytuacjach, gdy przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest akt bądź czynność podjęta poza postępowaniem administracyjnym, a przede wszystkim przepis prawa miejscowego lub uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego (tak Naczelny Sądu Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 października 2012 r., II OZ 903/12; postanowieniu z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 216/12; postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2011 r., II OZ 695/11; postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011r., II OZ 362/11 i postanowieniu z dnia 18 stycznia 2011 r., II OZ 1354/10; opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ponadto tryb kwestionowania uchwał takich, ja ta wydana w niniejszej sprawie uregulowany został w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515, dalej jako: u.s.g.). Zgodnie z ust. 1 tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Jak wynika z powyższego przepisu możliwość zaskarżenia przedmiotowej uchwały uzależniona jest od uprzedniego bezskutecznego wezwania organu samorządu gminnego, który wydał zakwestionowany akt do usunięcia naruszenia oraz wykazanie interesu prawnego lub uprawnień, które zostały naruszone przepisem prawa miejscowego. Warunków tych wnioskodawcy nie spełnili. Nie wezwali bowiem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Przymiot strony w postępowaniu kwestionującym akty prawa miejscowego, kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność kwestii uregulowanych uchwałą organu samorządu gminnego. Natomiast inny podmiot, który nie wniósł skutecznie skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Może jedynie, po spełnieniu określonych, ustawowych warunków, wnieść skargę we własnym imieniu na podstawie art. 101 u.s.g. (por. wyr. NSA z 8.10.2013r. II OZ 787/13). Tym samym brak jest podstaw do uznania, że podstawę prawną dopuszczenia wnioskodawców do udziału w sprawie stanowi art. 33 § 2 p.p.s.a.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. odmówił dopuszczenia wnioskodawcy do udziału w niniejszej sprawie w charakterze uczestników postępowania.