Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 grudnia 2018 r. "[...]" określił "[...]" za okres 24 października 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 26 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód.
W złożonej na tę decyzję skardze pełnomocnik "[...]" zarzucił naruszenie: art. 267 pkt 1, art. 268 ust. 1 pkt 3a, art. 270 ust. 1 i ust. 11, art. 271 ust. 1 pkt 3a i ust. 4, art. 298 pkt 1, art. 389 pkt 1 i 6 ustawy Prawo wodne przez uznanie, że zaistniały podstawy do określenia skarżącej opłaty stałej za usługi wodne na podstawie wydanego pozwolenia wodnoprawnego z dnia 17 września 2018 r. oraz naruszenie art. art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., przez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na uwzględnienie w całości przedstawionych w skardze argumentów i uchylenie zaskarżonej decyzji decyzją z dnia 15 lutego 2019 r. oraz nie obciążanie kosztami postępowania sądowego.
Na decyzję autokontrolną skarżąca nie wniosła skargi do sądu administracyjnego, co ustalono z pełnomocnikiem organu w dniu 20 marca 2019 r. (karta 22 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn.zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe.
W doktrynie oraz judykaturze panuje zgodny pogląd, że do tej kategorii przyczyn umorzenia postępowania należy zaliczyć uwzględnienie skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli, określonym w art. 54 § 3 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 403, postanowienie NSA z 21 listopada 2007 r. sygn. akt II FSK 1259/06, dostępne Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do treści powołanego przepisu, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości.
W rozpoznawanej sprawie organ administracji skorzystał z tej możliwości i zmienił swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie przez wyeliminowanie z porządku prawnego zaskarżonej decyzji i podjęcie, na podstawie art. 54 § 3 ustawy p.p.s.a., w dniu 15 lutego 2019 r. decyzji, którą uchylono wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia 11 stycznia 2019 r.
Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, jak również zgodnie z intencją skargi odstąpiono od ustalenia opłaty stałej z tytułu usługi wodnej.
Z tych względów należało orzec, jak w pkt. 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W przedmiocie kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi i wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, będącego radcą prawnym, Sąd orzekł w oparciu o art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).