Uzasadnienie
W dniu 23 lutego 2017 r. do tutejszego Sądu zastała przekazana przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego skarga Gminy Miejskiej Braniewo (Burmistrza Miasta Braniewa) na rozstrzygnięcie nadzorcze tego organu z dnia 27 grudnia 2016 r. stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej w Braniewie nr XXVII/179/16 z dnia 18 listopada 2016 r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania oraz ustalenia wysokości stawek i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych – gminnych w granicach administracyjnych Miasta Braniewa.
Ponieważ do skargi tej nie została załączona uchwała Rady Miejskiej o wniesieniu skargi na powyższe rozstrzygnięcia nadzorcze, na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału w dniu 2 marca 2017 r. pełnomocnikowi strony skarżącej zostało doręczone wezwanie do nadesłania tej uchwały w terminie 7 dni. W zakreślonym terminie rzeczona uchwała nie została jednak nadesłana do Sądu. Natomiast na rozprawie, która odbyła się przed tutejszym Sądem w dniu 27 kwietnia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej wniosła o odrzucenie skargi wskazując, że żądany brak formalny skargi nie mógł być uzupełniony w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Rozstrzygnięcie organu nadzorczego dotyczące gminy podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Stosownie do art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), do złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze uprawniona jest gmina, której interes prawny, uprawnienie albo kompetencje zostały naruszone, z tym że podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze.
Celem tego przepisu jest zapewnienie takiego stanu rzeczy, iż przed wniesieniem skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, organ gminy, którego akt został unieważniony (stwierdzono jego nieważność), podejmie wewnętrzne rozstrzygnięcie, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem nadzorczym i należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Ma to szczególne znaczenie wówczas, gdy tak jak w niniejszej sprawie, rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdza nieważność uchwały rady gminy (miejskiej), a skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze w imieniu gminy wnosi wójt (burmistrz, prezydent miasta). Zaznaczyć przy tym należy, że omawiana regulacja prawna nie wyklucza podjęcia uchwały o wniesieniu skargi do sądu administracyjnego już po dokonaniu tej czynności procesowej (zob. postanowienie NSA z 30 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 290/05, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie, Rada Miejska w ogóle nie podjęła jednak uchwały o wniesieniu skargi na oznaczone powyżej rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody, co niedopuszczalnym czyni rozpatrzenie tej skargi i skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.).