Uzasadnienie
Rada Miasta Olsztyna podjęła 27 listopada 2019 r. uchwałę nr XV/256/19 z w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania w Olsztynie, zasad jej funkcjonowania oraz wysokości stawek opłat i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania.
Wojewoda Warmińsko-Mazurski rozstrzygnięciem nadzorczym z 3 stycznia 2020 r., nr PN.4131.6.2020, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, z późn. zm.), stwierdził nieważność powyższej uchwały w części dotyczącej: tabeli 2 załącznika nr 2a do uchwały oraz Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania w Olsztynie stanowiącego załącznik nr 3 do uchwały, w zakresie: § 4 ust. 2, § 5, § 8 ust. 2 zdanie drugie, § 12 ust. 1 w zakresie sformułowania "lecz nie gwarantują miejsca postojowego", § 12 ust. 2, § 13 ust. 3 i § 15.
Powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Rada Gminy zaskarżyła w części dotyczącej stwierdzenia nieważność tabeli 2 załącznika nr 2a uchwały.
Zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie:
- - art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP przez uznanie, że sprzeczne z zasadą sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa są postanowienia tabeli 2 załącznika nr 2a uchwały;
- - art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych przez uznanie, że cel ustawy o drogach publicznych nie uzasadniał zróżnicowania przez Radę Miasta Olsztyna, w załączniku Nr 2a do zakwestionowanej uchwały, osób uprawnionych do opłaty parkingowej w obniżonej wysokości według wskazanych w niej kryteriów.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym i argumentację tam przedstawioną.
W piśmie procesowym z 12 maja 2020 r. Rada Miasta Olsztyna cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm. dalej: "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem nie ma podstaw do przyjęcia, że cofnięcie jest niedopuszczalne.
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.